Balidan - Balen перевод на немецкий

Balidan

देशको रक्षा गर्ने जती सबै चुतिया छन्
नेता जती सबै चोर, देश लुटी खाछन्
आमाको सारीमा, कट्टु सोची मुतिराछन्
खानेबेला एक, गर्ने बेला फुटिराछन्
नाङ्रेस, नेमाले, नाउबादी
सबै मिली घुमी देश खाउँ बाँडि हामी
सधैं चिलिम फुकी जस्तो case नि बिगारी
सस्तो सारी, महँगो गाडी
कानुन कयदालाई नाङ्गो-बाङ्गो पारिदै उघारी
नारीमा कुमारी जोगाउने बलतकारी
खाडिमा चिनारी लुटाउने सधैं हामी
बाढिमा बिरामी फुकाउने त्यही पानी
देशको कर्माचारी शक्तिशाली सरकारी
३० हजार को तलब, ३० वटा घरबारी
बिचबजारको सडक बिसवटा खाल्डो पारी
खल्ती भारी, बैन्क मारी, सात तहको अधिकारी
कस्ले तिर्ने सात समुद्र पारी देशको सात उधारी

गाई त बान्यौ ढुङ्ग्रोमा, मोइ छैन, मोइ छैन
गरिबको, चमेली, बोल दिने कोही छैन
गरिबको बोल दिने कोही छैन, कोही छैन
गरिबको, चमेली, बोल दिने कोही छैन

पुरानो भो इतिहास केहि फेरिएन
बाँकी हुँदा यत्ती सास, मोहा मेटिएन
कहाँ कुद्छ रेल, यहाँ बाटो भेट्टिएन
कलाकारलाई जेल, मुर्खा लाटोले बुझेन
जङ्गल भयो फडानी, त्यो आगोनै निभेन
सात तोपको सलामीमा बाठोनै थिएन
कसरी पो बन्छ देश, विदेशी माटो किनेर?
हेर त्यो मुटु चिरेर, छिमेकीनै तिम्रो मनमा
यो आत्मियता हैने आँखा लाछौ तिमीले धनमा
अपराधी देशमा छन, घुमिराको साईरनमा
सफा पानी चढाकोछ आउँदैछ रे साईकलामा
फोक्कटमा बेच्, मेलम्ची कस्ले ल्याईरहन्छ
यो ब्यापार हो सबै, यो राजनिती हैन
यो राज्यको राजाहरुमा राजयोगनै छैन
यो रामराज्य हैन, राम्रो नै रमाउदैन
नराम्रो नै हाम्रो भो, जो कमाउदैछ

गाई त बान्यौ ढुङ्ग्रोमा, मोइ छैन, मोइ छैन
गरिबको, चमेली, बोल दिने कोही छैन
गरिबको बोल दिने कोही छैन, कोही छैन
गरिबको, चमेली, बोल दिने कोही छैन

मलाई बोल्न दे सरकार, अपराध हैन
मन खोल्न दे दरबारको म सराप हैन
मन खराब छैन, सही बोल्न डरउँदैन
कानुन पो लाग्छ कि, आवाज उठाउदैमा
बलिदानको गीतामा मेरो शब्दको सलामी
गाउँ-गाउँ बाट उठ युवा कलम थामी
सोर्है आना सही कुरा, सुन सोची साराले
भुमरीमा भौतारी भविश्य अभिभाराले
के हुन्छ एउटा नाराले, त्यो सपनाको सहाराले
के भन्न पो बाकिँछ, बुद्ध नै साँची छ
कोपिला मास्दा के फुल्छ त्यो डालिमा?
आँशु र रगत लुकेकोछ लालिमा
हाँसोमा बारुदको गन्ध, सधैंको द्वन्द
कहाँ खोजौ शान्तिको सन्देश, कवितालाई छन्द
पवित्रछ मन त, धेरै छ नि भन्न
कुरा सुखदुखको मुखै भो बन्द

गाई त बान्यौ ढुङ्ग्रोमा, मोइ छैन, मोइ छैन
गरिबको, चमेली, बोल दिने कोही छैन
गरिबको बोल दिने कोही छैन, कोही छैन
गरिबको, चमेली, बोल दिने कोही छैन

Opfer

Alle, die das Land beschützen sollen, sind Arschlöcher.
Alle Anführer sind Diebe, sie plündern das Land aus.
Auf Mutters Sari pissen sie, als wär's Unterwäsche.
Beim Nehmen vereint, beim Geben gespalten.
Nangres, Nemale, Naubadi (Anm.: Politische Parteien Nepals)
Alle zusammen, lasst uns umherziehen und das Land unter uns aufteilen und auffressen.
Immer am Chillum ziehen, so wird auch der Fall ruiniert.
Billiger Sari, teures Auto.
Gesetz und Ordnung werden nackt ausgezogen und verdreht.
Vergewaltiger, die die Jungfräulichkeit der Frauen schützen.
Wir sind es immer, die unsere Identität am Golf verlieren.
Im Hochwasser werden die Kranken von demselben Wasser dahingerafft.
Die Beamten des Landes, mächtige Regierungsdiener.
Dreißigtausend Gehalt, dreißig Häuser und Grundstücke.
Die Straße mitten im Markt, mit zwanzig Schlaglöchern übersät.
Schwere Taschen, Banken ausgeraubt, Beamter der siebten Stufe.
Wer zahlt die sieben Schulden des Landes jenseits der sieben Meere?

Die Kuh hast du ans Butterfass gebunden, doch Buttermilch gibt's keine, gibt's keine.
Für die arme Chameli spricht keiner, keiner.
Für die Armen spricht keiner, keiner.
Für die arme Chameli spricht keiner.

Die Geschichte ist alt geworden, nichts hat sich geändert.
Solange dieser Atem noch bleibt, ist die Verblendung nicht getilgt.
Wo fährt hier ein Zug? Man findet nicht mal die Strecke.
Künstler ins Gefängnis, der dumme Stumme hat's nicht verstanden.
Der Wald wurde gerodet, doch dieses Feuer erlosch nicht.
Beim Sieben-Kanonen-Salut war kein Kluger dabei.
Wie soll ein Land aufgebaut werden, indem man fremde Erde kauft?
Schau, reiß dieses Herz auf, der Nachbar ist in deinem Herzen.
Das ist keine Verbundenheit, du hast deine Augen auf den Reichtum geworfen.
Verbrecher sind im Land, fahren mit Sirenen herum.
Reines Wasser wurde versprochen, es kommt angeblich mit dem Fahrrad.
Verkauft es umsonst, wer bringt denn Melamchi (Anm.: Wasserprojekt) immer wieder?
Das ist alles Geschäft, das ist keine Politik.
Die Herrscher dieses Reiches haben kein Herrscherglück.
Das ist kein Ram Rajya (Idealstaat), die Guten erfreuen sich nicht.
Das Schlechte ist unser geworden, derjenige, der verdient.

Die Kuh hast du ans Butterfass gebunden, doch Buttermilch gibt's keine, gibt's keine.
Für die arme Chameli spricht keiner, keiner.
Für die Armen spricht keiner, keiner.
Für die arme Chameli spricht keiner.

Lasst mich sprechen, Regierung, es ist kein Verbrechen.
Lasst mich mein Herz öffnen, ich bin kein Fluch des Palastes.
Mein Herz ist nicht schlecht, ich fürchte mich nicht, die Wahrheit zu sagen.
Wird das Gesetz etwa angewandt, nur weil ich meine Stimme erhebe?
Im Lied (Gita) der Aufopferung, der Salut meiner Worte.
Von Dorf zu Dorf, erhebt euch, Jugend, ergreift die Feder.
Hundertprozentig wahre Worte, hört alle nachdenklich zu.
Im Strudel umherirrend, die Zukunft eine Last der Verantwortung.
Was bewirkt schon ein Slogan, die Stütze dieses Traums?
Was gibt es noch zu sagen? Buddha selbst ist Zeuge.
Wenn die Knospe zerstört wird, was blüht dann auf dem Zweig?
Tränen und Blut sind verborgen in der Röte.
Im Lachen der Geruch von Schießpulver, der ewige Konflikt.
Wo sollen wir die Friedensbotschaft suchen, den Versmaß für das Gedicht?
Das Herz ist rein, es gäbe viel zu sagen.
Das Reden über Freud und Leid, der Mund ist verschlossen.

Die Kuh hast du ans Butterfass gebunden, doch Buttermilch gibt's keine, gibt's keine.
Für die arme Chameli spricht keiner, keiner.
Für die Armen spricht keiner, keiner.
Für die arme Chameli spricht keiner.