Banicja - Bisz перевод на немецкий

Banicja

Życie zawsze chciało więcej ode mnie niż ja od niego I to ono uczyniło mnie tym
Czym jestem
Wiesz, że prędzej zdechnę niż zadowolę się niczym I odepchnę krzyż
Jestem ofiarą, która sama siebie składa w rymach, szukam koryta, w którym osiądzie flow
Mojego życia potok wciąż się potyka, nieustannie piersią wycierając dno
Nigdy nie wiedziałem co jest poezją, próbuję tylko wytłumaczyć parę spraw
Wiem, że ból ma więcej imion niż jedno I musisz go oswoić, kiedy zostajesz sam
Pieprzyć tępy pochód, ni to nikąd, nigdy nie uwierzę, że jest sens w tym
Każdy z nas jest takim samym banitą, niektórzy tylko padli I już się nie podnieśli
Nienawidzę ludzi za każde kłamstwo, które musiałem połknąć, żeby teraz nim rzygać
Ale moje zimne oczy nie gasną I wszystko, wszystko, dopiero się zaczyna
Nauczyłem się wiele, lecz nie od nich, głos umiera - filozof Seneka
Tak naprawdę mój jest tylko chodnik, na którym moja stopa miejsca nie zagrzewa
Jestem zgodny z czasem, nie miejscem, każda sekunda znajduje mnie gdzie indziej
Ramiona otwarte ma tylko przestrzeń I tylko jej krańce czekają aż przyjdę
Gonię, a wszystko, co minione w momencie wyboru zasklepia się jak blizna
Przeszłość jest mostem, który płonie, przyszłość to wolność świadoma - banicja
Mimo, że to tylko rzep na ogonie to
Dopóki nie wypluję płuc – gonię go
Wiem, że nie chce mnie świat, go nie do-tyczy
To, co tylko dla mnie jest wszystkim
Lecz moje myśli jedynie wciąż do niej rwą
W niej zbiega się mój szczyt I moje dno
A jedyny mój możliwy koniec
To gdy własny ogon zaknebluje mi pysk i
(Przestanę wyć I uciekać... przed tym głosem, który gna mnie na krawędź..., za którą nie ma już nic...)
Wiem, gdzie jest zapisany mój los, wykwitły z bólu o marzeniach dziecka
I ciągle stamtąd dobiega mój głos pełen prostego pragnienia szczęścia
Wciąż chcę pokonać niemoc wobec świata, który łamie mi palce
Jego bezinteresowną przemoc, która uczyniła mnie kaleką na starcie
Nawet sobie mogę powiedzieć: "Nie znasz mnie", wciąż tkwi kij w szprychach mojego życia
Tamto dziecko dzisiaj znowu nie zaśnie, z twarzą w poduszce próbując oddychać
Ile to już lat wciąż to samo stanowi moją siłę I największą słabość
Brutalnie walcząc rozrywa tożsamość I cokolwiek zrobię to zawsze za mało
Mimo, że to tylko rzep na ogonie to
Dopóki nie wypluję płuc – gonię go
Wiem, że nie chce mnie świat, go nie do-tyczy
To, co tylko dla mnie jest wszystkim
Lecz moje myśli jedynie wciąż do niej rwą
W niej zbiega się mój szczyt I moje dno
Żeby móc być sobą zakląłem krąg samotności - banicję

Verbannung

Das Leben wollte immer mehr von mir als ich von ihm Und es hat mich zu dem gemacht
Was ich bin
Du weißt, dass ich eher sterben werde, als mich mit nichts zufriedenzugeben Und das Kreuz wegstoßen werde
Ich bin ein Opfer, das sich selbst in Reimen darbringt, ich suche ein Flussbett, in dem der Flow sich niederlässt
Der Strom meines Lebens stolpert immer wieder, wischt unaufhörlich mit der Brust den Boden
Ich wusste nie, was Poesie ist, ich versuche nur, ein paar Dinge zu erklären
Ich weiß, dass Schmerz mehr als einen Namen hat Und du musst ihn zähmen, wenn du allein bleibst
Scheiß auf den stumpfen Marsch, nirgendwohin, ich werde niemals glauben, dass darin ein Sinn liegt
Jeder von uns ist ein gleichartiger Verbannter, manche sind nur gefallen Und nicht wieder aufgestanden
Ich hasse die Menschen für jede Lüge, die ich schlucken musste, um sie jetzt auszukotzen
Aber meine kalten Augen erlöschen nicht Und alles, alles, fängt gerade erst an
Ich habe viel gelernt, aber nicht von ihnen, die Stimme stirbt - Philosoph Seneca
Wirklich mein ist nur der Gehsteig, auf dem mein Fuß keinen Platz erwärmt
Ich bin im Einklang mit der Zeit, nicht mit dem Ort, jede Sekunde findet mich woanders
Nur der Raum hat offene Arme Und nur seine Ränder warten darauf, dass ich komme
Ich jage, und alles Vergangene schließt sich im Moment der Wahl wie eine Narbe
Die Vergangenheit ist eine brennende Brücke, die Zukunft ist bewusste Freiheit - Verbannung
Obwohl es nur eine Klette am Schwanz ist,
Solange ich nicht meine Lungen ausspucke – jage ich ihn
Ich weiß, dass die Welt mich nicht will, es be-trifft sie nicht
Das, was nur für mich alles ist
Aber meine Gedanken streben nur immer zu ihr
In ihr laufen mein Gipfel Und mein Abgrund zusammen
Und mein einzig mögliches Ende ist
Wenn der eigene Schwanz mir das Maul stopft und ich
(Aufhöre zu heulen und zu fliehen... vor dieser Stimme, die mich an den Rand treibt..., hinter dem nichts mehr ist...)
Ich weiß, wo mein Schicksal geschrieben steht, aus dem Schmerz über Kindheitsträume erwachsen
Und ständig dringt von dort meine Stimme voller einfachen Verlangens nach Glück
Ich will immer noch die Ohnmacht gegenüber der Welt überwinden, die mir die Finger bricht
Ihre grundlose Gewalt, die mich von Anfang an zum Krüppel gemacht hat
Sogar zu mir selbst kann ich sagen: "Du kennst mich nicht", immer noch steckt ein Stock in den Speichen meines Lebens
Jenes Kind schläft heute wieder nicht ein, versucht mit dem Gesicht im Kissen zu atmen
Wie viele Jahre schon ist dasselbe meine Stärke Und meine größte Schwäche
Brutal kämpfend zerreißt es die Identität Und was immer ich tue, es ist immer zu wenig
Obwohl es nur eine Klette am Schwanz ist,
Solange ich nicht meine Lungen ausspucke – jage ich ihn
Ich weiß, dass die Welt mich nicht will, es be-trifft sie nicht
Das, was nur für mich alles ist
Aber meine Gedanken streben nur immer zu ihr
In ihr laufen mein Gipfel Und mein Abgrund zusammen
Um ich selbst sein zu können, beschwor ich den Kreis der Einsamkeit - die Verbannung