Moj - Mahasty перевод на немецкий

Moj

منم آن موج بی آرام و سرکش
که سرگردان به دریای فریبم

مرا دیگر رفیق و همدمی نیست
به شهر نابسامانی غریبم

با غرور و با شتاب
بر سینه ی نرم آب
دیوانه می خزیدم
در غایت خودخواهی
در انبوه سیاهی
جز خود نمی شنیدم
خروشان و بسته چشم
با کوله باری از خشم
می رفتم از خشم خود
دنیا ویرانه سازم
در دفتر زندگی
از خود افسانه سازم
اما ز بازی زمان
گمراه و غافل بودم
در اوج پرواز هوای خواهش دل بودم
در سر نبود اندیشه ای
جز فکر ویرانگری
غافل من از افسانه ی طوفان و ساحل بودم

موجم ولی خاموش و خسته
با دست خود در هم شکسته
آری، من آن کوه غرورم
درمانده و از پا نشسته

پیچیده طوفان در وجودم
شد پاره از هم تار و پودم
در لحظه های واپسین
پیک عجل آمد مرا
افتادم و از پا نشستم
بیداد طوفان آنچنان
بر سنگ ساحل زد مرا
چون شیشه ای در هم شکستم
گفتم به خود
ای موج سرگردان که آخر
بنگر به خود چه بودی و اکنون چه هستی
حاصل چه بود از آن غرور بی دلیلت
آخر به دست صخره ی ساحل شکستی

موجم ولی خاموش و خسته
با دست خود در هم شکسته
آری، من آن کوه غرورم
درمانده و از پا نشسته

موجم ولی خاموش و خسته
با دست خود در هم شکسته
آری، من آن کوه غرورم
درمانده و از پا نشسته

موجم ولی خاموش و خسته
با دست خود در هم شکسته
آری، من آن کوه غرورم
درمانده و از پا نشسته

Die Welle

Ich bin jene unstete und aufsässige Welle
die ruhelos auf dem trügerischen Meer treibt

Ich habe keinen Gefährten mehr, keinen Freund
Fremd bin ich in der Stadt des Chaos

Mit Stolz und Hast
Auf der weichen Brust des Wassers
kroch ich wahnsinnig
In äußerster Selbstsucht
In der Masse der Dunkelheit
hörte ich nichts außer mir selbst
Tosend mit geschlossenen Augen
Mit einem Rucksack voll Wut
Ging ich fort vor meiner eigenen Wut
Die Welt in Trümmer legen
Im Buch des Lebens
möchte ich mir eine Legende schaffen
Doch vom Spiel der Zeit
war ich ahnungslos und irre
Auf meinem Flughöhepunkt folgte ich dem Verlangen des Herzens
Ich hatte keinen Gedanken im Sinn
außer zerstörerischen Gedanken
Ahnungslos war ich gegenüber der Legende von Sturm und Küste

Doch ich, Welle, bin nun still und müde
Von eigener Hand zerbrochen
Ja, ich bin jener Berg des Stolzes
Niedergeschlagen und erschöpft

Der Sturm durchwirbelt mein Dasein
Zerriß das Gewebe meines Wesens
In den letzten Augenblicken
kam der Bote der Eil zu mir
Ich stürzte und setzte mich
So grausam wütete der Sturm
Schlug mich gegen den Felsen des Strandes
Zerbarst wie Glas ich
Sprach zu mir
O du ruhelose Welle, endlich
sieh was du warst und was du bist
Was brachte dein grundloser Stolz ein?
Am Ende brachst du am Strandfelsen

Doch ich, Welle, bin nun still und müde
Von eigener Hand zerbrochen
Ja, ich bin jener Berg des Stolzes
Niedergeschlagen und erschöpft

Doch ich, Welle, bin nun still und müde
Von eigener Hand zerbrochen
Ja, ich bin jener Berg des Stolzes
Niedergeschlagen und erschöpft

Doch ich, Welle, bin nun still und müde
Von eigener Hand zerbrochen
Ja, ich bin jener Berg des Stolzes
Niedergeschlagen und erschöpft