Asani - Masterd перевод на немецкий

Asani

Ya,ai,ooh...
ඉතින් ආ දුර මතින් මා හද ගතින් දාදිය
අතින් ඉසින්නා බිම වැටී පාමුල තෙමයි පාදිය
තදින් ගමන් ආගිය දුරක් තා හිත සොයයි බාදිය
ඕ...

ඇදි සවන් මදි අහගන්න මගේ පද මුවෙන් වැටී
ඇගේ අත ගනී මගේ පද කැටි උඹේ සවන් ගැටී
හිතින් මට කෙලී මගේ හිතේ අරුත් වැකි පද විවී
ඇත්ද රතින් ලිවි කවි උඹලගේ මොළේ සිවි පිළී
අපමණකට කවි මං ලියු
සබඳ නුඹම කවි දැන් කියූ
මම රැප් මඬල මිරිකා බිව්
කවුරුත් දන්නෑ මම පැන්සලෙන් ලිව්
රස ගැන දැන්නම් බිව්වද සීනි
රැපෙන් වෙලා මගේ නහර හීනි
රළු මතුපිට ගෑවට පීරි
මගේ වදනට වෙන්නෙපා බීරි

නිබඳ හිතින් මවාගත්තා ගමන් කරන දුරක් අග නොපේනා
අසන මතින් යවාගත්තා එකක් හැර එකක් අසනි ගේනා
සැපතක් කියා දරාගත්තා සුමුදු තැනක්ම මතක ඒවා
අපිම අපෙන් යවාගත්තා හුඟ දුරක් ගෙනත් පුරුදු දේවල්

ගොර දුරැසින් ගමන
ඉර අගිස්සෙන් පවන
සෝදා පාළුව භවන
හිනාවී උනුන් දැන් රවන
කොහොම නවත්තන්නේ වින
දරුණුයි අරන් එන අන
කවරුත් බලන්නේ කන්න කන
විරලයි අහන් ඉන්න බණ

මගෙන් රැපෙන් දෙන්නේ මොළේට ගුඟුරු
කුසගින්නේ තාම බඩවල් පිම්බුනු
කාටත් තමා මදි දේවල් දැන් හම්බුනු
රත්තරන් හිතලා හැංගුවා අඟුරු
ඉස්සර උසට තිබුණා වදුලු
ඇත්තෝ එක එක ගැලෙව්වා මදුලු
කවුරුත් දැක්කේ නෑ අනාගතේ රුදුරු
අළුයම නෙවෙයි රැයයි බං අඳුරු

නිබඳ හිතින් මවාගත්තා ගමන් කරන දුරක් අග නොපේනා
අසන මතින් යවාගත්තා එකක් හැර එකක් අසනි ගේනා
සැපතක් කියා දරාගත්තා සුමුදු තැනක්ම මතක ඒවා
අපිම අපෙන් යවාගත්තා හුඟ දුරක් ගෙනත් පුරුදු දේවල්

ඉතින් ආ දුර මතින් මා හද ගතින් දාදිය
අතින් ඉසින්නා බිම වැටී පාමුල තෙමයි පාදිය
තදින් ගමන් ආගිය දුරක් තා හිත සොයයි බාදිය
ඕ...
ඉතින් ආ දුර මතින් මා හද ගතින් දාදිය
අතින් ඉසින්නා බිම වැටී පාමුල තෙමයි පාදිය
තදින් ගමන් ආ ගිය දුරක් තා හිත සොයයි බාදිය
ඕ...

ඇඟ පුරා මොළ කැටි
එක එකක් කකා එක එක පකා ගැන
මට කියන්නෙපා උඹ කියන්නෙපා
මම ලියා තියා අරන් පද පෙළක් දිහා හැරි හැරි මග බලන්න බෑ මට
අලුත් අලුත් විට අගෙයිලු හැමදේ
මලුත් නෙලා තව ටිකකින් පරවෙයි
ගලුත් හෙලා තව එකෙක්ව තැලුවේ
Yeah, අද නෑ කොහෙද මතක සතුටක් තිබෙයිද සිහියක් විටදි
රිද්දන්න නෙවෙයි මං කියන්නෙ, හිතන්නයි
ඕනම තැනටයි රිදුනේ
හදන්න නෙවෙයි මේ ලියන්නෙ
හදන්න බබ්බුද කවියෙන් තවකෙක්
වද්දන්න ඕනෙම අයටයි සද්දෙට සද්දෙට වද්දල අස්සන්නේ...

ඉතින් ආ දුර මතින් මා හද ගතින් දාදිය
අතින් ඉසින්නා බිම වැටී පාමුල තෙමයි පාදිය
තදින් ගමන් ආගිය දුරක් තා හිත සොයයි බාදිය
ඕ...
ඉතින් ආ දුර මතින් මා හද ගතින් දාදිය
අතින් ඉසින්නා බිම වැටී පාමුල තෙමයි පාදිය
තදින් ගමන් ආගිය දුරක් තා හිත සොයයි බාදිය
ඕ...

Blitz

Ya, ai, ooh...
Also, die weite Strecke, durch Rausch, mein Herz, mein Körper schwitzt,
Von Hand versprüht, fällt zu Boden, benetzt den Sockel zu meinen Füßen, meine Basis.
Eine weite, intensiv gereiste Strecke, der Geist sucht noch nach der Flut.
Oh...

Die Ohren, die lauschen, reichen nicht, um meine Worte zu hören, die meinem Mund entfallen.
Ihre Hand ergreift meine Worte, gebündelt, treffen sie dein Ohr.
Du hast mein Herz betrogen, die Bedeutungen meiner Worte haben sich in meinem Herzen entfaltet.
Gibt es mit Blut geschriebene Gedichte, die wie Seide eure Gehirne umhüllen?
Unzählige Gedichte habe ich geschrieben.
Freund, du selbst hast jetzt Gedichte rezitiert.
Ich habe den Rap-Kreis ausgepresst und getrunken.
Niemand weiß, dass ich mit dem Bleistift schrieb.
Was den Geschmack angeht, hast du jetzt Zucker getrunken?
Durch Rap sind meine Adern dünn geworden.
Auch wenn du die raue Oberfläche reibst,
Werde nicht taub für meine Worte.

Ständig stellte ich mir im Geiste eine Reise vor, deren Ende nicht sichtbar ist.
Durch das Hören ließ ich sie ziehen, eins nach dem anderen, Blitze bringend.
Ich ertrug es als Glück, diese sanften Orte sind Erinnerungen.
Wir selbst haben uns von uns entfernt, vertraute Dinge weit gebracht.

Die Reise durch die grimmige Ferne.
Der Wind von der Spitze der Sonne.
Die Einsamkeit der Behausung abwaschend.
Lächelnd, nun funkeln sie sich gegenseitig an.
Wie kann man das Verderben aufhalten?
Das Unglück, das es mit sich bringt, ist grausam.
Jeder schaut nur auf sein eigenes Fressen.
Selten hört man Predigten.

Von mir gibt Rap Donner für dein Gehirn.
Im Hunger sind die Bäuche noch immer geschwollen.
Niemandem reicht, was er jetzt bekommen hat.
Gold denkend, versteckten sie Kohle.
Früher waren die Termitenhügel hoch.
Die Leute haben einzeln die Waben entfernt.
Niemand sah die grausame Zukunft.
Nicht die Morgendämmerung, die Nacht ist dunkel, Mann.

Ständig stellte ich mir im Geiste eine Reise vor, deren Ende nicht sichtbar ist.
Durch das Hören ließ ich sie ziehen, eins nach dem anderen, Blitze bringend.
Ich ertrug es als Glück, diese sanften Orte sind Erinnerungen.
Wir selbst haben uns von uns entfernt, vertraute Dinge weit gebracht.

Also, die weite Strecke, durch Rausch, mein Herz, mein Körper schwitzt,
Von Hand versprüht, fällt zu Boden, benetzt den Sockel zu meinen Füßen, meine Basis.
Eine weite, intensiv gereiste Strecke, der Geist sucht noch nach der Flut.
Oh...
Also, die weite Strecke, durch Rausch, mein Herz, mein Körper schwitzt,
Von Hand versprüht, fällt zu Boden, benetzt den Sockel zu meinen Füßen, meine Basis.
Eine weite, intensiv gereiste Strecke, der Geist sucht noch nach der Flut.
Oh...

Der ganze Körper voller Gehirnklumpen.
Eins nach dem anderen essend, über jeden einzelnen Versager.
Erzähl mir nichts, du erzählst mir nichts!
Ich habe es aufgeschrieben, ich kann nicht immer wieder auf eine Reihe von Versen starren und warten.
Immer wieder neu, alles sei wertvoll, sagt man.
Auch die Blumen sind gepflückt, in Kürze werden sie welken.
Auch Steine geworfen, um einen anderen zu zerschlagen.
Yeah, heute gibt es nirgends eine Erinnerung an Glück, gibt es ein Bewusstsein, wenn...?
Ich sage das nicht, um dich zu verletzen, sondern um dich zum Nachdenken zu bringen.
Es tat an jeder beliebigen Stelle weh.
Ich schreibe das nicht, um es zu reparieren.
Sind andere Babys, die man mit Gedichten erziehen kann?
Es muss denen einschlagen, die es brauchen, laut, laut einschlagen und ernten...

Also, die weite Strecke, durch Rausch, mein Herz, mein Körper schwitzt,
Von Hand versprüht, fällt zu Boden, benetzt den Sockel zu meinen Füßen, meine Basis.
Eine weite, intensiv gereiste Strecke, der Geist sucht noch nach der Flut.
Oh...
Also, die weite Strecke, durch Rausch, mein Herz, mein Körper schwitzt,
Von Hand versprüht, fällt zu Boden, benetzt den Sockel zu meinen Füßen, meine Basis.
Eine weite, intensiv gereiste Strecke, der Geist sucht noch nach der Flut.
Oh...