Huga Denek - Masterd перевод на немецкий

Huga Denek

හුඟ දෙනෙක් පරවුණා ලඟ මැදුරු
තව කෙනෙක් හිනැහුණා මගෙ බැඳුණු
එකෙක් කර පිටින් තව එකෙක් හැදුණු
මිටින් හල කුරුල්ලෙකි මගෙ මනදූ

ඉතින් පරපුරක් ගැන හිතින් අඳ දුන්
බතින් මගෙ රටේ එක එකා හැදුණු
ගතින් හැඩිදැඩි සමහරක් ළදරු
ඉතින් උඹ එලා ගනින් රට පැදුරු, යා

කිතිකවන් මිසදිටු දනා ලඟ හිත්
ගිනි හිතින් දකී හැමදෙනා දුර ලඟ නෙත්
මන පරවුණු කලා ඔයෙ ඇඳි බිතු සිත්
හැම තනියම ගමනක් අරඹා පිටු හිස්

අතින් මිරිකාගත්තා අනෙකාගෙ පොඩි හිසෙ ගස්
වතින් සරසාගත්තා රටින් ගෙනා පිටි කළ පස්
මතින් ගලවාගත්තා, විසිකළා මන බැඳි බස්
හිතින් දරනා ඇත්ත මගෙ කවි උඹෙ හිතෙ වස්, බෝයි

පිරිහුණු කලද දුවන්න ඕනා
රැපෙන් කරවුණු මනස හොයන්නෙ කෝමා
අතින් අත ගිය පොතකින් පවන් ද ඕනා
ඉතින් මගෙ රැපෙ සුවඳ බලන්නෙ කෝමා

තමන් හිත තමන් හට හදා දේ විමනක්, අහ්
සමා වුව තමාහට තමා පමණක්
නගා ගිරි පවා හිත නෑ නිවනක්, යා
සරා සඳ මැදින් පවා අපි ගමනක්, බෝයි

දෙනුවන් කෑ මොර දෙන මහ සාමෙට අකැප වූ
හදවත් තුල අදටත් සාගිනි මත පෙවු දේශය ගොඩකෙරූ
කිරි ගැලුම් වල ගෙවී ගිය කාලය මත තම ධ්යානය නිදි කෙරූ
හිතේ තැලුම් වල මනු සන්තාපය ගැන ලියූ ගී පද කියවපු
මහ කෙරුම් කළ

හුඟ දෙනෙක් පර වුණා ලඟ මැදුරු
තව කෙනෙක් හිනැහුණා මගෙ බැඳුණු
එකෙක් කර පිටින් තව එකෙක් හැදුණු
මිටින් හල කුරුල්ලෙකි මගෙ මනදූ

ඉතින් පරපුරක් ගැන හිතින් අඳ දුන්
බතින් මගෙ රටේ එක එකා හැදුණු
ගතින් හැඩිදැඩි සමහරක් ළදරු
ඉතින් උඹ එලා ගනින් රට පැදුරු, යා

ඉත්ත කපන කපන තැනින් ඉති වැඩුණා
හිත තලපු තලපු තැනින් මන බැඳුණා
වත වැඩිම මිලට තියාගත් මැතිඳා
ඉරි කපල දුවන අසු ගත් බැවිනා

කන් පෙති සොලවා ගත්තා දැකලා ඒ ගිජිඳා
පොඩි හෙන්ඩුවෙන් ඇන්නා නිලයටම ගොව්වා
රිදුම් මැද තම තරම නොදත්ත එඩිනා
ගිගුම් මැද මහ පොලවෙ ඇදන් වැටුණා

කටින් කට ගියා රටේ අනුවණ බස්
හිතින් වෙලා ඝන සම වැදි බස්
තව කෙනෙක් ලඟ ඇලවුණා හිත්, අහ්
තමා ගැන හොයන්න වෙලා මිස්

වැව් කටු පොල් දැන් ද ගලවන්න ඕනා, අහ්
කැපු කැලෑ දැන් ද වවාගන්න ඕනා
හති නිසා නිදි ලබාගන්න ඕනා, අහ්
මට මගෙ රට බලාගන්න ඕනා, බෝයි

හුඟ දෙනෙක් පර වුණා ලඟ මැදුරු
තව කෙනෙක් හිනැහුණා මගෙ බැඳුණු
එකෙක් කර පිටින් තව එකෙක් හැදුණු
මිටින් හල කුරුල්ලෙකි මගෙ මනදූ

ඉතින් පරපුරක් ගැන හිතින් අඳ දුන්
බතින් මගෙ රටේ එක එකා හැදුණු
ගතින් හැඩිදැඩි සමහරක් ළදරු
ඉතින් උඹ එලා ගනින් රට පැදුරු, යා

Huga Denek

Viele sind bei den Palästen verkümmert,
ein anderer lachte über meine Bindungen.
Einer trug den anderen auf den Schultern, so wuchs er auf,
meine Liebste ist ein Vogel, aus der Faust entlassen.

Also, über eine Generation nachgedacht, im Geiste gezeichnet,
vom Reis meines Landes ist jeder einzelne gewachsen.
Körperlich stark, manche noch kindlich,
also, breite du die Matten des Landes aus, ja.

Kitzelnd bei den fehlgeleiteten Leuten sind die Herzen,
mit brennendem Herzen sehen alle die nahen Augen fern.
Der Geist verwelkte, die Kunst, die du auf Wände maltest, Herzen,
jeder beginnt allein eine Reise, mit leeren Seiten.

Mit der Hand zerdrückte man des anderen kleinen Kopfes Haar,
mit dem Gesicht schmückte man sich, mit aus dem Land gebrachter, gemahlener Erde.
Vom Rausch befreit, weggeworfen die den Geist bindenden Worte,
die Wahrheit, die ich im Herzen trage, meine Gedichte sind ein Schatz in deinem Herzen, Boy.

Auch wenn es verfallen ist, muss man rennen,
ein vom Rap erhitzter Geist sucht das Koma.
Braucht man Wind von einem Buch, das von Hand zu Hand ging?
Also, wer riecht den Duft meines Raps im Koma?

Der eigene Geist erschafft für sich selbst einen Palast, ah,
Vergebung sei einem selbst, nur man selbst.
Selbst wenn man Berge erklimmt, findet der Geist keine Ruhe, ja,
selbst durch den vollen Mond hindurch machen wir eine Reise, Boy.

Die Augen schrien laut, unpassend für den großen Frieden,
in den Herzen wurde bis heute Hunger genährt, das Land aufgebaut.
In Milchkannen verronnene Zeit, darüber die Meditation eingeschläfert,
über die Wunden im Herzen, über das menschliche Leid geschriebene Liedtexte gelesen,
große Taten vollbracht.

Viele sind bei den Palästen verkümmert,
ein anderer lachte über meine Bindungen.
Einer trug den anderen auf den Schultern, so wuchs er auf,
meine Liebste ist ein Vogel, aus der Faust entlassen.

Also, über eine Generation nachgedacht, im Geiste gezeichnet,
vom Reis meines Landes ist jeder einzelne gewachsen.
Körperlich stark, manche noch kindlich,
also, breite du die Matten des Landes aus, ja.

Wo der Ast geschnitten wurde, wuchs ein neuer Spross,
wo das Herz zerschlagen wurde, band sich der Geist.
Der Herr, der sein Gesicht zum höchsten Preis verkaufte,
weil er das Pferd fing, das die Linien durchbrach und rannte.

Die Ohrläppchen bewegten sich, als er den Elefantenbullen sah,
mit dem kleinen Haken stach der Mahut genau auf die empfindliche Stelle.
Mitten im Schmerz, seine eigene Stärke nicht kennend, der Mutige,
unter lautem Getöse stürzte er auf die große Erde.

Von Mund zu Mund gingen törichte Worte im Land um,
im Herzen verfilzt, dichte Haut, treffende Worte.
An einen anderen klammerte sich das Herz, ah,
man verpasste es, sich um sich selbst zu kümmern.

Müssen die Stacheln der Stausee-Palmyrapalmen jetzt entfernt werden, ah?
Muss der abgeholzte Wald jetzt wiederaufgeforstet werden?
Wegen der Erschöpfung muss man Schlaf bekommen, ah,
ich muss mich um mein Land kümmern, Boy.

Viele sind bei den Palästen verkümmert,
ein anderer lachte über meine Bindungen.
Einer trug den anderen auf den Schultern, so wuchs er auf,
meine Liebste ist ein Vogel, aus der Faust entlassen.

Also, über eine Generation nachgedacht, im Geiste gezeichnet,
vom Reis meines Landes ist jeder einzelne gewachsen.
Körperlich stark, manche noch kindlich,
also, breite du die Matten des Landes aus, ja.