Strumień - PRO8L3M перевод на немецкий

Strumień

Miałem sen, wielkie wrota jak i sam budynek i światło lejące się jakby było tu płynem
Ściany pulsujące, a w nich żyły pompują krew, jest fluorescencyjna jak nad wejściem as trefl
Nitki żył fioletowe, są ich tysiące, nie parzą, gdy podchodzę, choć wrzą, tak są gorące
Opary, które lekko wdycham, nie są trujące, a istoty które mijam mówią, chociaż leżą w śpiączce
Wchodzę do środka, nie muszę otwierać drzwi
Przenikam jak dym z ognia, który wokół się tli
Nie mam ciała, ani dłoni, ale dotykam, tysiące oczu patrzą na mnie, wiszą na stalaktytach
Ściany z marmuru i czuję w nich życie, ciecz nie opada w dół, tylko płynie tam po suficie
Kolumny pokrywają alfabety fraktalne, nie znam języka, ale rozumiem, to naturalne
Sala do której wchodzę jest nieograniczona
Płaskorzeźby trzymają moje uczucia w szponach
Lamp słabe światło, ale tu są ich setki, wiszą na dziwnych kątach przecząc prawom geometrii
Na środku samym schody bez końca się wijąc, ale czas na wejście był krótki jak epizod
Ciecz po której stąpam płynie z białej fontanny otoczonej przez sferę, która zmienia wciąż kształty
Wodospady płyną w górę, mógłbym się dziwić, lecz wstęp tu mają tylko Ci, co nie zwątpili
Dobrze wiem, że nie zrobią mi krzywdy łuskowate bestie o powłokach oślizgłych
Na środku fontanny lewituje bóstwo, morfuje by przybrać mój kształt i nagle jestem sam i jest pusto
Nie wiem teraz czy to był sen, czy trip
Zbudziłem się z wrażenia, nie obudził mnie krzyk

Strom

Ich hatte einen Traum, riesige Tore, das Gebäude selbst, und Licht, das floss wie eine Flüssigkeit
Wände pulsieren, Adern pumpen Blut, fluoreszierend wie das As-Trefl-Schild
Lila Adern, Tausende davon, sie brennen nicht, wenn ich näher komme, obwohl sie glühen
Dämpfe, die ich einatme, sind nicht giftig, und Wesen, die ich passiere, sprechen, obwohl sie im Koma liegen
Ich betrete das Innere, muss keine Türen öffnen
Ich dringe durch wie Rauch von einem schwelenden Feuer
Ich habe keinen Körper, keine Hände, aber ich berühre, Tausende Augen starren mich an, hängen an Stalaktiten
Marmorwände, und ich spüre Leben in ihnen, Flüssigkeit fällt nicht, sie fließt an der Decke entlang
Säulen bedeckt mit fraktalen Alphabeten, ich verstehe die Sprache nicht, doch es fühlt sich natürlich an
Der Saal, den ich betrete, hat keine Grenzen
Reliefs halten meine Gefühle in ihren Klauen
Lampen geben schwaches Licht, aber es sind Hunderte, hängen in seltsamen Winkeln, widersprechen der Geometrie
In der Mitte winden sich endlose Treppen, doch die Zeit zum Aufstieg war kurz wie eine Episode
Die Flüssigkeit, auf der ich gehe, fließt aus einem weißen Brunnen, umgeben von einer Sphäre, die ständig ihre Form ändert
Wasserfälle fließen aufwärts, ich könnte staunen, doch nur diejenigen kommen hierher, die nicht gezweifelt haben
Ich weiß, die schuppigen Bestien mit glitschiger Haut werden mir nichts antun
Über dem Brunnen schwebt eine Gottheit, sie nimmt meine Gestalt an, und plötzlich bin ich allein, es ist leer
Ich weiß nicht, ob das ein Traum oder ein Trip war
Ich wachte auf vor Eindrücken, kein Schrei weckte mich