Tehran - Rez , Navid перевод на немецкий

Tehran

يه گوشه ای از اين دنيا يه جمع اجتماع كرد
تهران، خيلي چيزا توش اشتراكن
بين من و تو كه رد ميشيم از كنار هم
اين ديوار های دود زده نشستن كنار هم
می بينن مارو، ميگذريم آروم
ما از زيرش در ميريم اونا منتظر بارون
ههه، اگه بياد بارون
همه نگاه ها به بالا رو به آسمون
از شمال به كوه، از جنوب به دشت
از شرق به حكيميه، از غرب به كرج راه داره
تو دلش نه ميليون آدمو جا داده
براي فقر، فخر اشتها داره
به منم پا داده قدم بزنم توش
ببينم چيزايی رو كه همه ميگن كوش
مهم نيست چقدر زخميم، مهم اينه كه سرپام
اسمشو بيار، باز ميشه دستام
صبح ميشه و ميكنه دستاشو باز
ميده همه آدمای تنها رو جا
توي بغلش، همونطوري كه رض گفت اولش
از خروس خون ميخوره دود و دم
اينقدر كه كبود بشه تا بوق سگ
غير دود نسخِ پولم هست
نسخِ پولای جديد مخصوصا سبز
پايينش گرم، بالاش سرد
چهارفصله لامصب داداشم
آره داداش بزرگم
از وقتی چشم باز كردم بوده بالا سرم
لباسش سياه با خط هاي سفيد
پيراهنش سنگ، شلوارش قير
هم خوابش تير بوده و خون
هركي مرده توش ميمونه اون تو
با ط دسته دار بنويس يا دو نقطه
برام مهم اينه كه اينجا درست شه
يه ژنده پوش با لباس جديدش
اتوبان شده كوچه هاي قديمش
حركت كندِ توش اگه پياده نباشی
ناب باش همه ميخوان كه سوار شی
مثه زن های خرابه ولی برعكس
روزا رو كار ميكنه شبا رو خستس
اين تهران خراب يه خرابس
در اصل، همين الانم
چند تا تكون ميخواد كه بشه هواش پس
اونايی می فهمن كه هستن حواس جمع
اوج نظم وسط هرج و مرج
قصه های اين شهر پشت پنج تا حرف
از ت تا ه، ر، الف، نون
يه جور ديگه نگاش بكن از امروز

Teheran

In einer Ecke dieser Welt hat sich eine Gemeinschaft versammelt
Teheran, viele Dinge sind darin gemeinsam
Zwischen mir und dir, die wir aneinander vorbeigehen
Diese rauchgeschwärzten Mauern sitzen nebeneinander
Sie sehen uns, wir gehen langsam vorbei
Wir entkommen darunter, sie warten auf Regen
Hehe, wenn der Regen kommt
Alle Blicke nach oben, zum Himmel
Vom Norden zu den Bergen, vom Süden zur Ebene
Vom Osten nach Hakimiyeh, vom Westen nach Karadsch führt ein Weg
In seinem Herzen beherbergt es neun Millionen Menschen
Für Armut, für Prunk hat es Appetit
Mir hat es auch die Möglichkeit gegeben, darin zu spazieren
Um Dinge zu sehen, von denen alle sagen: Wo sind sie?
Es ist nicht wichtig, wie verletzt ich bin, wichtig ist, dass ich auf den Beinen stehe
Nenn seinen Namen, meine Hände öffnen sich
Der Morgen kommt und es öffnet seine Arme
Es gibt allen einsamen Menschen Platz
In seiner Umarmung, genauso wie Rez am Anfang sagte
Vom Hahnenschrei an konsumiert es Rauch und Dunst
So sehr, dass es blau anläuft bis in die Puppen
Außer Rauch ist es auch süchtig nach Geld
Süchtig nach neuem Geld, besonders dem grünen
Unten ist es warm, oben ist es kalt
Vier Jahreszeiten, verdammt, mein Bruder
Ja, mein großer Bruder
Seit ich meine Augen geöffnet habe, war es über mir
Seine Kleidung ist schwarz mit weißen Linien
Sein Hemd ist Stein, seine Hose ist Teer
Seine Bettgenossen waren Kugeln und Blut
Wer darin gestorben ist, bleibt auch drin
Schreib es mit dem Tā mit Stiel [ط] oder dem Te mit zwei Punkten [ت]
Für mich ist wichtig, dass es hier in Ordnung kommt
Ein Zerlumpter in seinen neuen Kleidern
Autobahnen sind seine alten Gassen geworden
Die Bewegung darin ist langsam, wenn du nicht zu Fuß bist
Sei echt, alle wollen, dass du einsteigst
Wie die gefallenen Frauen, aber umgekehrt
Tagsüber arbeitet es, nachts ist es müde
Dieses kaputte Teheran ist eine Ruine
Im Grunde, sogar jetzt gerade
Es braucht ein paar Erschütterungen, damit seine Luft verweht
Diejenigen verstehen es, die aufmerksam sind
Der Gipfel der Ordnung inmitten des Chaos
Die Geschichten dieser Stadt hinter fünf Buchstaben
Von T, H, R, A, N
Betrachte es ab heute anders