Azad - Reza Pishro перевод на английский

Azad

این واسه اون موقعست
که بدترین لحظه ی زندگیتو
تبدیل بکنی به بهترین لحظه ی زندگیت

یاد گرفتم
یاد گرفتم واسم اتفاق بیوفته بعد معنی کنم
حتی وقتی بد مریض شدم
سخت ضعیف شدم
سرزمینمو تو سر قوی کنم
هر وری اتفاقی نرم صبر برین کنم
اول از همه ببندم اتحاد با قلب پرم
که عذاب نکشم از ارتباط با سبک خودم
هر فکری بخواد واسم راست شه رو خفه کنم
سهمم بیاد به اینکه جاذبه رو تله کنم
دنیا پُره حفر هس با سرنوشتای مختلف
تو همشون خطر هست خط اعدامه معترض
تو جبهه های متضاد و ارتعاش مبهمش
که نوبتیه تا زمان ارتفاع مردنت
استعداد و گسترش میدمو بلند میخندم
لازم باشه افسرده میشمو
خودم میفهممو میرم برمیگردم
از تاریکی به تاریکیه روشن داشتم
زیر قسمت سفیدم هم شهر میکَندم
روش تابلو های پرت میزنم
که خودم مسیرامو گم کنم رو ابر بغلطم
بدون درس برم ادامشو ترس برهنه کنم و
دست ببندم به جای سبز بچسبم
بدون اسب بدم خط

در خلوت هستم
توی پاگرد طبقه ی هفتصد
باید به پرنده ها وصل شم
برم به جنگ درنده های تو جنگل
برم به سمت کلمه های تو دفتر
بدون اینکه دنبال خونه بگردم
آزاد آزاد

اعتقاد دارم به خنده های مرموزت
اعتقاد دارم به خنده های مرموزت
تو لحظات بودنو پر میکنی با نبودت
حتی وقتی هیچ حسی نمونده برامو
شدم شبیه حباب آب درون شهاب
هر چیز بهم پیوسته تو آسمونت
حس فرصت فهمیدنتو تو روزای شومه
شکل امید آزادی از زندانای دوره
حس جرات خندیدنه قبل طوفان نوحه
به ارتعاش جوهر قلمم معنی بده
بدون فریب علم و جنون کثیف ذهن
به سادگی شعر به آزادگی عشق
شکل اتحاد زیر پوسته نارنگی گرد
حلقه های مقدسی که تبدیل به میوه شدنو
بعد خوردنشون شروع میشن به چیره شدن
تو میدونی چه تشابهی بِین ما و اوناست و
ممکنه کاتالوگشو بزاری زیر زحل
میخواستم اونطوری که تو میتونی ببینی ببینم
فهمیدنش وحشته و ترسیدم تا مقصدش
شمشیر تقویمه رو نبضمه
تو هر دهه و فکر اینکه انسان
یه احمق مترسکه مهم نیست
واسه ژنو جنو شعرو ور نیس
این همه سعی الکی واسه پروسه ی سه نیس
اینکه تو جبر سرنوشت بشی یه لقمه ی ابلیس
یه مهره ی فیک فس یه نخبه ی خنگ
اگه از نظر همه فقط یه بزدل زشتی شدی
فکر کنه یه فکر دیگه یه مرده ی ذهنی
اگه روحت بوی نفرین میده
رد شدی از دونه دونه چرکی
خونت گرم میشه با جوش دود کتری
اگه اسکاچ در روز میده بو املت قسطی
نگران پرچمت نباش رو قله ی ام اجی
بپاشون بیرون و همشونو بسوزون
میشه فراموش کرد این جبروتو به مرور
اول درونو بجوشون قبل تسلط به فنون
اگه لازم شد حتی بکن تقلا بعد دروغ
اگه حال بهتری داری روحتو زندگی کن
تو خراب میشدی قصه سودشو میبرد

در خلوت هستم
توی پاگرد طبقه ی هفتصد
باید به پرنده ها وصل شم
برم به جنگ درنده های تو جنگل
برم به سمت کلمه های تو دفتر
بدون اینکه دنبال خونه بگردم
آزاد آزاد

Azad

This is for that time
when you're experiencing the worst moment of your life,
and turning it into the best moment of your life.

I've learned,
I've learned to let things happen to me and then find the meaning in them.
Even when I was terribly sick,
weak and exhausted,
I held my homeland strong within my head.
I embraced whatever happened, with patience.
First of all, I made peace with my heart,
so I wouldn't suffer from being true to my style.
I silenced every thought that tried to become reality for me.
My destiny was to trap gravity.
The world is full of pitfalls with different fates.
Danger lurks in all of them, a line of execution for the objector.
In conflicting fronts and its ambiguous vibrations,
it's your turn until the moment of your death.
I expand my talent and laugh loudly.
If necessary, I become depressed and
I understand myself and I go, I return.
I was moving from darkness to a bright darkness.
Even under my white part, I create a city.
I paint it with scattered signs.
So I can get lost in my own paths, floating on clouds.
I go forward without lessons, stripping away fear, and
I reach out and cling to the green place.
I draw lines without a horse.

I am in solitude,
on the landing of the seven hundredth floor.
I must connect with the birds,
go to war with the beasts in the forest.
Go towards the words in the notebook,
without looking for a home.
Free, free.

I believe in your mysterious smiles,
I believe in your mysterious smiles.
You fill the moments of being with your absence.
Even when there's no feeling left for me,
I become like a water bubble inside a meteor.
Everything is connected in your sky.
I feel the opportunity to understand you on bad days.
Like the shape of hope, freedom from old prisons.
I feel the courage to laugh before the lament.
Give meaning to the vibration of my pen's ink.
Without being deceived by the science and the filthy madness of the mind,
with the simplicity of poetry, with the freedom of love.
Like a union under the rind of a round orange,
sacred circles that turn into fruit.
After eating them, they begin to dominate.
You know what similarity exists between us and them, and
you might put its catalog under Saturn.
I wanted to see the way you can see.
Understanding it is terrifying, and I was afraid of its destination.
The sword of the calendar is on my pulse,
in every decade and the thought that man
is a foolish scarecrow, it doesn't matter.
For Geneva, for the jinn, for poetry and fuss, it's not.
All this futile effort for a three-step process is not.
To become a morsel of the devil in the grip of fate.
A fake pawn, a dumb elite.
If everyone sees you as just a ugly coward,
think of another thought, a mental corpse.
If your soul smells of curses,
you've passed through one by one of the pus.
Your blood gets warm with the boiling of the kettle.
If the sponge smells like scrambled eggs on installment,
don't worry about your flag on the peak of Am Aji.
Scatter them out and burn them all.
This grandeur can be forgotten over time.
First, boil inside before mastering the techniques.
If necessary, even struggle after a lie.
If you feel better, live your soul.
You were breaking down, the story was taking its profit.

I am in solitude,
on the landing of the seven hundredth floor.
I must connect with the birds,
go to war with the beasts in the forest.
Go towards the words in the notebook,
without looking for a home.
Free, free.