Zendan - Sattar перевод на немецкий

Zendan

بهار آمد که تا گل باز گردد
سرود زندگی آغاز گردد
بهار آمد که تا دل کام گیرد
ز درد و غصه ها فرجام گیرد

بهاری خوشتر از ایران من نیست
گلی خوشبو تر از خاک وطن نیست
درودم بر تو ایران زنده باشی
خزانت طی شود پاینده باشی

همه دور از وطن یک کوه دردیم
به سینه غصه ها انبار کردیم
چو مرغی در قفس رنجور و پیریم
در این زندان آزادی اسیریم
اسیر بازی بازیگرانیم
گهی در دست این گه دست آنیم
پر از احساس اما ساده هستیم
چه نیکو مردم آزاده هستیم
صفای آدمیت در جهانیم
خراب این دل آتشفشانیم
کنون در فصل گل بی برگ و باریم
بهار است و من و تو بی بهاریم

بهاری خوشتر از ایران من نیست
گلی خوشبو تر از خاک وطن نیست
درودم بر تو ایران زنده باشی
خزانت طی شود پاینده باشی

بهار آمد که آراید جهان را
صفا بخشد دل آزادگان را
دریغ از ما که بی برگ و بهاریم
به غربت در خزان روزگاریم
اسیر بازی بازیگرانیم
گهی در دست این گه دست آنیم
پر از احساس اما ساده هستیم
چه نیکو مردم آزاده هستیم

بهاری خوشتر از ایران من نیست
گلی خوشبو تر از خاک وطن نیست
درودم بر تو ایران زنده باشی
خزانت طی شود پاینده باشی
بهاری خوشتر از ایران من نیست
گلی خوشبو تر از خاک وطن نیست
درودم بر تو ایران زنده باشی
خزانت طی شود پاینده باشی

Gefängnis

Der Frühling kam, damit die Blume wieder blühe
Und das Lied des Lebens neu beginne
Der Frühling kam, damit das Herz sich erfülle
Und sich von Schmerz und Kummer löse

Kein Frühling ist schöner als mein Iran
Keine Blume duftet wie meine Heimat
Mein Gruß dir, Iran, mögest du blühen
Möge dein Herbst vergeh'n, ewig bestehe!

Fern der Heimat sind wir ein Berg voll Schmerz
Stapelten Kummer in unserer Brust
Wie Vögel im Käfig, leidend und gealtert
Hier im Kerker der Freiheit beraubt
Gefangen im Spiel der Spielmacher
Mal von diesen, mal von jenen Händen
Voller Gefühl, dennoch schlicht im Herzen
Wie herrlich: Wir sind freie Menschen!
In dieser Welt: Menschlichkeit in Reinheit
Doch dieses Herz ist ein Vulkan in Trümmern
Nun in Blütezeit: ohne Blatt noch Frucht
Es ist Frühling, doch du und ich sind frühlingslos

Kein Frühling ist schöner als mein Iran
Keine Blume duftet wie meine Heimat
Mein Gruß dir, Iran, mögest du blühen
Möge dein Herbst vergeh'n, ewig bestehe!

Der Frühling kam, die Welt festlich zu schmücken
Freien Herzen Reinheit zu schenken
Weh uns – wir sind ohne Blüten und Lenz!
In der Fremde leben wir Herbsttage
Gefangen im Spiel der Spielmacher
Mal von diesen, mal von jenen Händen
Voller Gefühl, dennoch schlicht im Herzen
Wie herrlich: Wir sind freie Menschen!

Kein Frühling ist schöner als mein Iran
Keine Blume duftet wie meine Heimat
Mein Gruß dir, Iran, mögest du blühen
Möge dein Herbst vergeh'n, ewig bestehe!
Kein Frühling ist schöner als mein Iran
Keine Blume duftet wie meine Heimat
Mein Gruß dir, Iran, mögest du blühen
Möge dein Herbst vergeh'n, ewig bestehe!