Geitones - Smuggler перевод на немецкий

Geitones

Αίματα παντού, εγώ πεσμένος στα πατώματα
Δεν τα θυμάμαι όλα μα θυμάμαι στιγμιότυπα
Πετσέτα στο κεφάλι να μειώσω το αιμάτωμα
Ποιος Θεός με έριξε και που λέει εξώπορτα
Τραυματιοφορείς μου 'καναν ερωτήσεις
Να με ρωτάνε άμα μπορείς να περπατήσεις
Εγώ δεν είχα κρίσεις, δεν είχα απαντήσεις
Μεταφέρθηκα στην κλινική για εκτιμήσεις

Έκανα αξονική κι είπα ανάθεμα
Να δουν αν έχω κάπου εσωτερικό αιμάτωμα
Έπειτα μαγνητική και είχα νοσηλευτεί
Και τ' αποτέλεσμα φαινότανε ξεκάθαρα
Μου είπαν κρίμα
Και πως θα είχα ένα με ενάμιση μήνα ζωής πριν να μπω στο μνήμα
Πως πρέπει να εγχειριστώ το συντομότερο
Με όγκο στον εγκέφαλο εγώ να πάρουνε το δείγμα

Με βάλανε να υπογράψω χαρτιά
Ότι μπορεί να μην μιλήσω ξανά
Ότι μπορεί να πάθω κώμα, εγκεφαλικά
Ή να πεθάνω από την κρανιοτομή απλά
Με ρώτησαν δύο γιατροί αν είμαι αμφίχειρας
Τους είπα ναι και μου παν' είναι θετικό
Δεν φοβόμουνα γελούσα σαν είρωνας
Κι αυτοί το ερμηνεύανε σαν κάτι ηρωικό

Μου είπαν πως τα ημισφαίρια
Δουλεύουν διαφορετικά σαν έννοια
Πως έχω πιθανότητες να ξυπνήσω αλώβητος
Τους είπα "θα το δούμε στην συνέχεια"

Οχτώ ώρες πήρε η εγχείρηση
Εκεί ξύπνησα, επανήλθε η συνείδηση
Αρτιμελής και υγιής στην ολοκλήρωση
Αυτοί είπανε θαύμα με συγκίνηση

Γάζες στο κεφάλι, ράμματα το μισό
Σαν να έβλεπα το άλφα και το ωμέγα στον φακό
Μόνος μου μάθαινα πως να ξαναπερπατώ
Μου έμοιαζε πρωτόγνωρο ό,τι και να σκεφτόμουν
Τη μία μέρα οκτώ χρόνων την άλλη δώδεκα
Την άλλη δεκαέξι μοιάζει σαν θαύμα ολότελα
Τα ένστικτα επιβίωσης στη καθημερινότητα
Να λειτουργήσουν με τόση ακρότητα, αλήθεια

Δεν αποτυπώνεται με μερικές λέξεις
Απ' το κεφάλι δεν βγαίνουν εμμονικές σκέψεις
Άμα ήθελες όντως μια συμβουλή
Η πιο καλή που έχω να σου πω σε εσένα να πιστέψεις
Αποθεραπεία, δύναμη, αδυναμία
Δείχνοντας ότι δεν σπάει εύκολα η πανοπλία
Η ζωή που έχουμε ίσως να είναι μια
Μα εμείς θα μείνουμε αθάνατοι στην ιστορία

Nachbarn

Blut überall, ich liege auf den Böden
Erinnere nicht alles, nur Bruchstücke im Faden
Tuch am Kopf, um die Blutung zu mildern
Welcher Gott warf mich raus? Sag mir, was zu beschildern
Sanitäter stellten mir Fragen nach Schmerz
Ob ich laufen könnte? Fragten sie im Lokivers
Keine Urteile in mir, keine Antworten im Sinn
Man brachte mich in die Klinik für die Diagnose drin

Ich hatte ein CT, fluchte in der Stille
Ob innere Blutungen in meiner Fülle?
Dann MRT und lag auf der Station
Das Ergebnis zeigte sich ohne Illusion
Sie sagten: "Schade,
Du hast noch ein, zwei Monate bis zum Schattenrade"
Man müsse sofort operieren dran
Hirntumor-Probe nehmen, wie es der Plan

Sie ließen mich Papiere unterzeichen
Dass ich nie mehr sprechen könnte, verloren im Schweigen
Koma, Hirnschlag – Gefahren symptomatisch
Oder einfach sterben bei der Kraniotomie, praktisch
Zwei Ärzte fragen: Bist du beidhändig?
Ich sagte ja, sie: "Das ist positiv
Keine Angst, ich lachte zynisch und ungestüm
Sie deuteten es als heroischen Sinn

Sie sagten: Die Hemisphären arbeiten differenziert
Nach eigenem Konzept, getrennt und doch verziert
Chancen, unversehrt aufzuwachen, bestehens
Ich sprach: "Wir seh'n im Fortgang, wie es zehens"

Acht Stunden dauerte der Eingriff lang
Erwachte dort, Bewusstsein kehrte mit Gesang
Heil und gesund beim Abschluss der Pfade
Sie nannten es ein Wunder mit Tränen im Grade

Gaze am Kopf, Nähte fast am Pol
Als sähe ich Alpha, Omega durch das Loch
Lernte allein das Gehen neu zu wagen
Alles neu, was Gedanken konnten tragen
Ein Tag wie acht Jahre, nächster zwölf im Gusto
Dann sechzehn – es scheint gänzlich Wunder just so
Überlebensinstinkte im täglichen Fluss
So scharf funktionierend? Wahrer Übermut

Lässt sich nicht mit wenigen Worten umschreiben
Keine Zwangsgedanken, die aus dem Kopf treiben
Wenn du wirklich einen Rat brauchst, halt fest:
Der beste, den ich dir gebe: Glaube ohne Rest
Reha, Kraft, Schwäche im Anzug
Zeigend, wie schwer Rüstungen zerbrechen zug
Das Leben, das wir haben, ist einzig in der Welt
Doch wir bleiben unsterblich im Buche der Helt