50Years - Sunboy перевод на немецкий

50Years

رَد کرد سن از هفتاد ولی هنوزم هست سر پا
سه تا خراش روی قلبش
پنجاه سال زندگی کرد تنها!
میشه خیره به قاب عکس ها
ساعت ها ساعت ها
انگار یکی صداش میکرد
بیا با من با من راه

هنوزم روی میز شامش
به تعداد خونواده ظرفارو میچینه
بین فک و فامیل و آشنا
شده شایع ک ارواحو میبینه
چندم و چند شنبس نه مهم نیست
اون دیده کل دنیا رو کلیشه
ورق زدن برگای آلبوم مسکنش وهمشو فیریکه
گاهی میشنوه صدای پچ پچ
کنج اتاق صدای گریه
میشکنه زوزه های باد
بغضشُ با ندای شِکوِه
شده غصه ها انباشته
کلِ کوچه رو وحشت برداشته
میشه حس کرد از چند متریِ اون خونه بو تعفنِ لاشه
هرشب خواب توی تابوت آرامشِ محضِ براش
شاید این حرکت مرهم بوده هرشب کرده این دردُ علاج
بدجوری گرفته خو به سایه ها
بی توجه به ترسِ عابرا
هرروز صبح سه تا شاخه گُل
هنوزم میده بویِ عاشقا
هنوزم نتونسته کنار بیادش
میگن عقلشُ از دست داده پاک
شایدم واس خاطر اینه که نسپردَشون به دستای خاک
میزنه به سرش ماشه رو بکشه یه گلوله تو کله خالی کنه
دوباره وهم اون آتیشی که بابا نتونست بچشو راهی کنه
خاطراتی که میشد هر شب تداعی
مرگی که امیدی به بعدش نداری
نه جای موندن نه راه واسه فراری
تکرار و تکرار و تکرار و تکرار
چهارتا تابوت انگار که توی مزاری
شب تا صبح اسیرِ جنون و عذابی
بیخودی شلوغش میکرد صبح قناری
تکرار و تکرار و تکرار و تکرار
دودِ شیرین تر از شکر (شکر)
روزگاری که شد پدر (پدر)
قد میکشید آرزوهای پدرم
روز به روز با قدِ پسر (پسر)
دخترِ کوچیک و خوشگلِ بابایی
نمیخوابید تا بابا نَگه لالایی
واس آیندشم دیده بود چه خوابایی
ولی اونم گرفت ازش اون بالایی
مادرِ تنها دخترِ پسرش
الهه ی عشق اول و آخرش
یه فرشته که بعد این همه سال هم
مرگش نمیگنجه تویِ باورش
زنده نیست میکشه نفسشو
دنیا هم براش یه قفسِ چون
نداره امیدی از خدا میخواد که زودترم بِکَنه کلکشو

رَد کرد سن از هفتاد ولی هنوزم هست سر پا
سه تا خراش روی قلبش
پنجاه سال زندگی کرد تنها!
میشه خیره به قاب عکس ها
ساعت ها ساعت ها
انگار یکی صداش میکرد
بیا با من با من راه

50Jahre

Er ist über siebzig, aber steht immer noch.
Drei Kratzer auf seinem Herzen.
Fünfzig Jahre lebte er allein!
Er starrt auf die Bilderrahmen.
Stundenlang, stundenlang.
Als ob jemand ihn rief.
Komm mit mir, geh mit mir den Weg.

Immer noch deckt er am Esstisch
die Teller entsprechend der Familienzahl.
Unter Verwandten und Bekannten
geht das Gerücht um, er sehe Geister.
Welcher Tag, welches Datum, ist nicht wichtig.
Er hat die ganze Welt als Klischee gesehen.
Das Blättern im Album ist sein Trost, sein Wahn eine fixe Idee.
Manchmal hört er Flüstern.
In der Zimmerecke, das Geräusch von Weinen.
Das Heulen des Windes bricht
sein Schluchzen mit klagender Stimme.
Die Sorgen haben sich angehäuft.
Die ganze Gasse ist von Schrecken erfasst.
Man kann aus Metern Entfernung den Gestank der Leiche aus dem Haus riechen.
Jede Nacht im Sarg zu schlafen, ist für ihn reine Ruhe.
Vielleicht war diese Handlung ein Balsam, heilte diesen Schmerz jede Nacht.
Er hat sich übel an die Schatten gewöhnt.
Ignoriert die Angst der Passanten.
Jeden Morgen drei Blumenstiele.
Riecht immer noch nach Liebenden.
Er konnte immer noch nicht damit abschließen.
Man sagt, er habe völlig den Verstand verloren.
Vielleicht ist es deshalb, weil er sie nicht den Händen der Erde anvertraute.
Es kommt ihm in den Sinn, den Abzug zu drücken, eine Kugel in den leeren Kopf zu jagen.
Wieder der Wahn jenes Feuers, aus dem der Vater sein Kind nicht retten konnte.
Erinnerungen, die jede Nacht heraufbeschworen wurden.
Ein Tod, nach dem es keine Hoffnung gibt.
Kein Ort zum Bleiben, kein Weg zur Flucht.
Wiederholung und Wiederholung und Wiederholung und Wiederholung.
Vier Särge, als ob man in einem Grab wäre.
Von Nacht bis Morgen gefangen in Wahnsinn und Qual.
Der Kanarienvogel machte morgens umsonst Lärm.
Wiederholung und Wiederholung und Wiederholung und Wiederholung.
Rauch süßer als Zucker (Zucker).
Die Zeit, die ihn zum Vater machte (Vater).
Seine Wünsche wuchsen empor.
Tag für Tag mit der Größe des Sohnes (Sohn).
Papas kleines, hübsches Mädchen.
Schlief nicht ein, bis Papa ein Wiegenlied sang.
Welche Träume er auch für ihre Zukunft gesehen hatte.
Aber der da Oben nahm auch sie ihm weg.
Mutter seiner einzigen Tochter und seines Sohnes.
Göttin seiner ersten und letzten Liebe.
Ein Engel, dessen Tod auch nach all den Jahren...
...er nicht fassen kann.
Er lebt nicht, er atmet nur.
Die Welt ist auch für ihn ein Käfig, denn...
...er hat keine Hoffnung, bittet Gott, dass er ihm früher den Garaus macht.

Er ist über siebzig, aber steht immer noch.
Drei Kratzer auf seinem Herzen.
Fünfzig Jahre lebte er allein!
Er starrt auf die Bilderrahmen.
Stundenlang, stundenlang.
Als ob jemand ihn rief.
Komm mit mir, geh mit mir den Weg.