Ostatnim - Te-Tris перевод на немецкий

Ostatnim

Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich.
My nadrabiamy to oczami wyobraźni.
Żyjemy każdym dniem, jakby miał być ostatnim.
Bo wolne serca nie znają grawitacji.
Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich.
My nadrabiamy to oczami wyobraźni.
Żyjemy każdym dniem, jakby miał być ostatnim.
My opuszczamy klatki.

Wziąć oddech, spojrzeć w dół.
Chcieć mówić, zapomnieć słów.
Zamknąć oczy, zapomnieć ból,
Potem znów, spojrzeć w dół.
W dole tłum, nie robić nic.
Patrzeć na Wisłę jak zmienia się w cienką nić.
To nie mit. Horyzont jest piękny.
Zburzyć mury, kierując oczy na Berlin.
Kochać w Paryżu, od Mount Machtu do Elizejskich Pól.
Dom Perignon smak, pod nami wielki łuk.
Zmienić kurs, na szmaragdową wyspę,
Tam gdzie niektórych przepędził z Polski system.

Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich.
My nadrabiamy to oczami wyobraźni.
Żyjemy każdym dniem, jakby miał być ostatnim.
Bo wolne serca nie znają grawitacji.
Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich.
My nadrabiamy to oczami wyobraźni.
Żyjemy każdym dniem, jakby miał być ostatnim.
My opuszczamy klatki.

Tokio w dole, kwitną wiśnie.
Hong Kong w dole, potrafi błyszczeć.
Nad piramidami prosto nad Casablance.
Wybrać drogę odlecieć jak Zanurkować nad Atlantykiem.
Tak gdzie się błękit, splata z błękitem.
Wyjąć Cohibę, palić nad Havaną.
Docenić smak wolności nad Guantanamo.
Spłoszyć anioły, zaciągnąć Kalifornią.
Jezioro Michigan jak lustro, lecisz nad Polonią.
Brooklyn, Bronx, Most Królowej.
Oddać hołd królom i pochylić głowę.
Pomylić drogę, nie pytać o krócej.
Poprawić obcas, we włoskim bucie.
Zostawić swoje imię na dachu Panteonu.
Wszystko to możesz nawet nie wychodząc z domu.

Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich.
My nadrabiamy to oczami wyobraźni.
Żyjemy każdym dniem, jakby miał być ostatnim.
Bo wolne serca nie znają grawitacji.
Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich.
My nadrabiamy to oczami wyobraźni.
Żyjemy każdym dniem, jakby miał być ostatnim.
My opuszczamy klatki.

Letzten

Manche leben so, weil sie es sich leisten können.
Wir holen das mit den Augen der Vorstellungskraft nach.
Wir leben jeden Tag, als wäre er der letzte.
Denn freie Herzen kennen keine Schwerkraft.
Manche leben so, weil sie es sich leisten können.
Wir holen das mit den Augen der Vorstellungskraft nach.
Wir leben jeden Tag, als wäre er der letzte.
Wir verlassen die Käfige.

Atem holen, nach unten schauen.
Sprechen wollen, die Worte vergessen.
Augen schließen, den Schmerz vergessen,
Dann wieder, nach unten schauen.
Unten die Menge, nichts tun.
Auf die Weichsel schauen, wie sie sich in einen dünnen Faden verwandelt.
Das ist kein Mythos. Der Horizont ist wunderschön.
Mauern einreißen, die Augen auf Berlin gerichtet.
Lieben in Paris, von Montmartre bis zu den Champs-Élysées.
Dom Perignon Geschmack, unter uns der große Bogen.
Kurs ändern, zur smaragdgrünen Insel,
Dorthin, wo das System manche aus Polen vertrieben hat.

Manche leben so, weil sie es sich leisten können.
Wir holen das mit den Augen der Vorstellungskraft nach.
Wir leben jeden Tag, als wäre er der letzte.
Denn freie Herzen kennen keine Schwerkraft.
Manche leben so, weil sie es sich leisten können.
Wir holen das mit den Augen der Vorstellungskraft nach.
Wir leben jeden Tag, als wäre er der letzte.
Wir verlassen die Käfige.

Tokio unten, die Kirschen blühen.
Hong Kong unten, es kann glänzen.
Über den Pyramiden direkt über Casablanca.
Den Weg wählen, wegzufliegen, über den Atlantik tauchen.
Dort, wo sich Blau mit Blau verflicht.
Eine Cohiba herausnehmen, über Havanna rauchen.
Den Geschmack der Freiheit über Guantanamo schätzen.
Engel verscheuchen, Kalifornien einatmen.
Der Michigansee wie ein Spiegel, du fliegst über Polonia.
Brooklyn, Bronx, Queensboro Bridge.
Den Königen huldigen und den Kopf neigen.
Den Weg verfehlen, nicht nach einem kürzeren fragen.
Den Absatz richten, im italienischen Schuh.
Seinen Namen auf dem Dach des Pantheons hinterlassen.
All das kannst du tun, ohne auch nur das Haus zu verlassen.

Manche leben so, weil sie es sich leisten können.
Wir holen das mit den Augen der Vorstellungskraft nach.
Wir leben jeden Tag, als wäre er der letzte.
Denn freie Herzen kennen keine Schwerkraft.
Manche leben so, weil sie es sich leisten können.
Wir holen das mit den Augen der Vorstellungskraft nach.
Wir leben jeden Tag, als wäre er der letzte.
Wir verlassen die Käfige.