Syneta

Milli jo'la og ny'a'rs um no'tt við komum
i' ni'stingskulda, slyddu og e'l.
Syneta he't skipið sem skreið við landið
með skaddað sty'ri og laskaða ve'l.
Við austurströndina sto'ðum a' dekki
störðum i' sortans ko'lgusky'.
Drunur brimsins ba'rust um loftið
og bæn mi'n drukknaði o'ttanum i'.
Innst i' firðinum sa'um við ljo'sin ly'sa
ljo'sin sem komu þorpinu fra'.
Um si'ðir þau hurfu i' hri'ðina dökku
um hjörtu okkar flæddi li'fsins þra'.
Þessa no'tt skipið a' skru'ðnum steytti
skelfing og o'tti to'ku öll völd.
I' ba'tana komumst við kaldir og þreyttir
i' kolsvarta myrkri beið aldan köld.
Þa' no'tt við do'um Drottinn minn go'ður
drukknuðum bjarglausir einn og einn.
Himinn og haf sy'ndist saman renna
okkar si'ðasta tak var brimsorfinn steinn.
I' þangi við fundumst og fimm ennþa' vantar
i' fjörunni aldan skilaði oss.
I' hu's a' börum við bornir vorum
með bla'a vör eftir öldunnar koss.
Ef þu' siglir um sumar vinur
og se'rð við Skru'ðinn brimsorfin sker.
Viltu biðja þeim fyrir er fo'rust
þeim fimm sem aldrei skiluðu se'r.