Khodaya Ta Kay

خدایا تا کی بنالم
چون نی بجوشم
همچون می
بسوزم هر شب
در آغوش تب
نیارم بر لب
سخن از دل
پریشان روزم
سراپا سوزم
چو بانگ گرم نی
چو شمع گریان
ز اشک سوزان
بشویم دامان
خدا تا کی

نه یار مهربانی
نه همدمی دارم
نه محرمی که گوید
اگر غمی دارم
برونم از دولت
به خلوت مستی
بیا ببین که بی تو
چه عالمی دارم
سپردم دل به شور مستی
که از شراب عشق تو سرمستم
ز هستی خود بریده ام دل
از آن دمی که بر دمت بنشستم
لذت همه شب دل من به خدا چو شرر
ترسم ز غمت شب من نرسد به سحر
ای دل ز خدا ز چه بی خبری
سودی نبری تو ز دربدری
بی باده مشو بگذر ز جنون
دیوانه گری ندهد ثمری
خون شوی ای دل من
ای دل تو دل من

اگر چو آن لاله چراغ باغم
سراپا سوزم سراپا داغم
به بزم مستی ز درد هستی
چو شمع شب ز سوز تب می سوزم
چنان ستاره خموش و لرزان
به سایه سکوت شب می سازم
خدایا تا کی بنالم
چون نی بجوشم
همچون می
بسوزم هر شب
در آغوش تب
نیارم بر لب
سخن از دل
پریشان روزم
سراپا سوزم
چو بانگ گرم نی
چو شمع گریان
ز اشک سوزان
بشویم دامان
خدا تا کی