Şarapnel

Kırılıp dökülen bir ömür yaşadığım
Parçaları ayrı şehirlerde
Bi′ şarapneldi, patladı yalnızlığın
Sadece kendin vardın menzilde

Bu da şekil iken o silik mutluluğun
Günden güne eridi gitti ellerinde
Bir yorgan gibi üşüdükçe sokulduğun
Kaskatı kesilmiş bomboş geçmişte

Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma, korkma ha
Korkmuyor kader denen yosma

Kaşıdıkça büyüyen bir kabuk taşıdığın
Yarası apayrı bedenlerde
Kartondan yapma bir kayıktı mutluluğun
Karda yamuldu delik yelkeniyle

Bitsin istiyorsun artık, bedeli önemsiz
Çünkü yorgunsun artık, kalıverdin kimsesiz
Nefes almak zor artık, bitsin eziyetsiz
Susmak istiyorsun artık, kelimeler gereksiz

Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma, korkma ha
Korkmuyor kader denen yosma

Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma, korkma ha
Sıran gelecekti korktukça unutma

Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma, korkma ha
Korkmuyor kader denen yosma

Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma, korkma ha
Sıran gelecekti korktukça unutma

Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Susma, ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya