Autokinitodromos - Solmeister traduction en russe

Autokinitodromos

Σκέψεις και σκέψεις και σκέψεις, δε βρίσκω μία αλληγορία
Που να ταιριάζει σε αυτό το κομμάτι, βρήκα μονάχα μιά μελωδία
Κι έκλεισα τα μάτια, μου θύμισε αμάξι
Μου θύμισε βράδια που έχω πετάξει
Στο πίσω κάθισμα κάθε φοβία κι έχω κολλήσει το πόδι στο γκάζι
Έχω μια τάση να καίω το σήμερα για να ζεσταίνω τις μνήμες του χθες
Γιατί οι νότες για 'μένα δεν είναι απλά μουσικές, είναι στιγμές
Δώσ' μου ένα σι για κάθε σιωπή, δώσ' μου ένα λα για κάθε μου λάθος
Την ανασφάλειά μου σύνδεσε στον ενισχυτή
Λένε πως γράφω για έρωτες πάντα αλλά εγώ έχω ερωτευτεί
Το παρελθόν μου σαν σύνολο, άρα ποιος απορεί που γράφω γι' αυτή
Ενώ δεν έχει να κάνει μ' αυτή, γιατί αυτή είναι κάθε αυτή
Έχει να κάνει μ' εμένα και το πώς συνδέω ανθρώπους με την εποχή
Υλαγιαλή, έτσι την είπα γιατί είναι όλες οι μούσες μαζί
Έχει στοιχεία από εφηβία και μια φορά μου 'χε εκμυστηρευθεί
Πως είναι από αλλού, όχι απ' τη Γη, απ' τον πλανήτη Χθες κι ότι εκεί
Είσαι για πάντα παιδί, κι όταν φύγει, μου λέει, θα πάρει κι εμένα μαζί
Πέφτει στο τζάμι βροχή κι ενώ πατώ το κουμπί, δεν ξεθολώνει
Μάλλον είναι η ματιά μου θολή, μάλλον τα σκάλισα πάρα πολύ
Όταν νυχτώνει και ο δρόμος καλεί, κάθε μου μνήμη αναβοσβήνει
Σαν απελπισμένα φανάρια πορτοκαλί (γιατί)

Η Σκύλα μου κι η Χάρυβδη δεν ήταν τέρατα
Ήτανε άνθρωποι που αγάπησα απέραντα
Κι ήμουν εγώ το τέρας που έφυγα
Πώς ν' αγαπήσω εμένα έπειτα

Απόψε είμαι ολομόναχος
Εγώ κι ο αυτοκινητόδρομος
Το μυαλό μου χαμένο και άστατο
Το όνειρό μου χυμένο στην άσφαλτο
Κι έχω το πόδι μου κολλήσει στο γκάζι
Το τι ήθελα να γίνω χθες δε με νοιάζει
Το μυαλό μου χαμένο και άστατο
Το όνειρό μου χυμένο στην άσφαλτο

Λεωφόρος αναμνήσεων κι ανησυχίας δρόμος
Λεωφόρος Κηφισίας, 3 προ μεσημβρίας μόνος
Λεωφόρος υπερέντασης κι αμηχανίας συγχρόνως
Λεωφόρος, οκτάνια, γκάζια και δάκρυα και πόνος
Είναι όμως μια πόλη που καίγεται πίσω απ' τ' αμάξι
Κάθε μας όνειρο είναι υγραέριο, κάθε μου στίχος το έχει ανάψει
Κάθε μου λέξη είναι μια σπίθα, κάθε μου σκέψη, κάθε μου πράξη
Έχει μια βλέψη τον κόσμο ν' αλλάξει
Γι' αυτούς που η ελπίδα τους έχει πετάξει
Δε μου κόψαν τα φρένα εμένα, δε θα με γράψουν σαν κάποιο δυστύχημα
Ήτανε 2 υπέροχοι στίχοι μα το ηχοσύστημα είχε παράσιτα
Και τώρα χάθηκαν σ' ένα ξημέρωμα τόσο κοινό σαν κάθε άλλο
Σ' έναν ουρανό κενό που αφήνει το μυαλό να το
Ζωγραφίσει με φαντασία και το φεγγάρι βάφεται κόκκινο
Όταν βρει το κεφάλι τιμόνι, ο αερόσακος δε λέει να ανοίξει
Το κρανίο ραγίζει σαφώς και βγαίνουν οι εμμονές μου σαν φως
Με το δεξί μου χέρι αλλάζω τις ταχύτητες αυτού του φωτός
Με το στυλό μου όταν σου γραφω και μπαίνω στον νου σου συνοδηγός
Ίσως η αλληγορία να πέτυχε και να 'χω γίνει κατανοητός
Ίσως να βρουν τα συντρίμμια μας
Σ' ένα χαρτάκι που γράφει πως θα επιστρέψουμε
Σαν δυό φαντάσματα που τριγυριζουνε στις λεωφόρους της πόλης εντός
Βρέχει χαλάζι τα λάθη απόψε
Οι άγγελοι κόβουν τις γλώσσες των αμαρτωλών
Γίνεται το αίμα στα χείλη κραγιόν, ας πιούμε στο ψε-
Ματάκι πώς θα επιστρέψουμε σαν 2 φαντάσματα που τριγυρίζουνε
Στις λεωφόρους των μοναχικών, σαν να μην ήμουν ποτέ μου απών (γιατί)

Η Σκύλα μου κι η Χάρυβδη δεν ήταν τέρατα
Ήτανε άνθρωποι που αγάπησα απέραντα
Κι ήμουν εγώ το τέρας που έφυγα
Πώς ν' αγαπήσω εμένα έπειτα

Απόψε είμαι ολομόναχος
Εγώ κι ο αυτοκινητόδρομος
Το μυαλό μου χαμένο και άστατο
Το όνειρό μου χυμένο στην άσφαλτο
Κι έχω το πόδι μου κολλήσει στο γκάζι
Το τι ήθελα να γίνω χθες δε με νοιάζει
Το όνειρο μου χαμένο και άστατο
Το μυαλό μου χυμένο στην άσφαλτο

Автомагистраль

Мысли, и мысли, и мысли, не нахожу аллегории
Чтоб подошла к этой песне, нашел лишь одну мелодию
И закрыл глаза, она напомнила мне машину
Напомнила вечера, что я пролетел
На заднем сиденье каждый страх, и я вдавил ногу в газ
У меня есть склонность сжигать сегодня, чтоб согреть воспоминания вчерашнего дня
Потому что ноты для меня не просто музыка, это мгновения
Дай мне 'си' за каждое молчание, дай мне 'ля' за каждую мою ошибку
Мою неуверенность подключи к усилителю
Говорят, я всегда пишу о любви, но я влюбился
В свое прошлое целиком, так кто ж удивляется, что я пишу о ней
Хотя это не о ней, потому что она – это каждая она
Это обо мне и о том, как я связываю людей с эпохой
Илайали, так я ее назвал, потому что она – все музы вместе
В ней есть черты юности, и однажды она мне призналась
Что она не отсюда, не с Земли, с планеты Вчера, и что там
Ты навсегда ребенок, и когда улетит, говорит, заберет и меня с собой
Дождь стучит в стекло, и хоть я жму кнопку, оно не проясняется
Наверное, мой взгляд затуманен, наверное, я слишком глубоко копнул
Когда темнеет и зовет дорога, каждое мое воспоминание мигает
Словно отчаявшиеся оранжевые фонари (почему)

Моя Сцилла и Харибда не были чудовищами
Это были люди, которых я любил безгранично
И чудовищем, которое ушло, был я
Как мне полюбить себя после этого?

Сегодня я совсем один
Я и автомагистраль
Мой разум потерян и смятен
Моя мечта разлита по асфальту
И нога моя прилипла к педали газа
Кем я хотел стать вчера, меня не волнует
Мой разум потерян и смятен
Моя мечта разлита по асфальту

Проспект воспоминаний и дорога тревоги
Проспект Кифисиас, 3 часа ночи, один
Проспект перевозбуждения и смущения одновременно
Проспект, октаны, газ, и слезы, и боль
Но есть город, что горит позади машины
Каждая наша мечта – сжиженный газ, каждый мой стих ее поджег
Каждое мое слово – искра, каждая моя мысль, каждый мой поступок
Имеет стремление изменить мир
Для тех, чья надежда улетела
Мне не перерезали тормоза, меня не запишут как несчастный случай
Было 2 прекрасных стиха, но в аудиосистеме были помехи
И теперь они потерялись в рассвете, таком же обычном, как любой другой
В пустом небе, что позволяет разуму его
Раскрасить фантазией, и луна окрашивается в красный
Когда голова встречает руль, подушка безопасности не срабатывает
Череп явно трескается, и мои навязчивые идеи выходят, как свет
Правой рукой я переключаю скорости этого света
Моей ручкой, когда пишу тебе и становлюсь штурманом в твоем разуме
Может, аллегория удалась, и я стал понятен
Может, найдут наши обломки
На бумажке, где написано, что мы вернемся
Как два призрака, что бродят по проспектам города внутри
Сегодня градом сыплются ошибки
Ангелы отрезают языки грешникам
Кровь на губах становится помадой, давай выпьем за ложь-
Маленькую о том, как мы вернемся, как 2 призрака, что бродят
По проспектам одиноких, будто я никогда и не отсутствовал (почему)

Моя Сцилла и Харибда не были чудовищами
Это были люди, которых я любил безгранично
И чудовищем, которое ушло, был я
Как мне полюбить себя после этого?

Сегодня я совсем один
Я и автомагистраль
Мой разум потерян и смятен
Моя мечта разлита по асфальту
И нога моя прилипла к педали газа
Кем я хотел стать вчера, меня не волнует
Моя мечта потеряна и смятенна
Моя мечта разлита по асфальту