Afra

حس چهار صبح
باد لای موهای تو
بیخواب پشت فرمون
تهران پشت سرمون
فرودگاه رو به رومون
رد میشه نورا رو صورتامون
این بار
مثه هر دفعه نیست افرا
ساکو ببند میریم باهم هرجا
دنیا واسمون کمه شهراش
اما تو
نگات خیره به آسمونه
انگار این آخرین شانسمونه
نگام به ابراس
آماده پرواز
دستتو بنداز دور من
هیچوقتم نذار گم بشم
بمون
اینبارو
پشت
من
پام توی مردابه به عمق صد متر
با اینکه سرم داغه
ولی قلبم همیشه سرده
دیگه بسه
انقد پول درمیارم
همه ازمون بدشون بیاد
این اتیش نمیمیره، حتی اگه روش سیل بارون بیاد
اما تو نگات خیره به آسمونه
انگار این آخرین شانسمونه
نگام به ابراس
آماده پرواز
دستتو بنداز دور من
هیچوقتم نذار گم بشم
بمون
اینبارو
پشت
من
اما تو
نگات خیره به آسمونه
انگار این آخرین شانسمونه
نگام به ابراس
آماده پرواز
دستتو بنداز دور من
هیچوقتم نزار گم بشم
بمون
اینبارو
پشت
من