Ta Potamia

Τα ποτάμια που τρέχουνε μες στο σώμα το ανθρώπινο
Χώμα αλλιώτικο έχουνε και νερό, αίμα κόκκινο
Στην καρδιά πάνω στάζουνε, όπως κάποτε νιώσανε
Οι αγάπες, πως μοιάζουνε με ζωές που τελειώσανε
Κι αν τόσα χρόνια στα κρύβα, θα φταίει η υπερηφάνεια μου
Μα εμένα πάντα αντιθετικά, πηγαίναν τα ποτάμια μου
Και μου βρεχαν τα μάτια μου κι εσένα περιμένανε
Εμένα τα ποτάμια μου
Κυλούσανε για σένανε
Τα ποτάμια που τρέχουνε και ποτέ δε γυρίζουνε
Μοιάζουν δάκρυ αντέχουνε στη χαρά να χωρίζουνε
Στην καρδιά πάνω στάζουνε, όπως κάποτε νιώσανε
Οι αγάπες, πως μοιάζουνε με ζωές που τελειώσανε
Κι αν τόσα χρόνια στα κρύβα, θα φταίει η υπερηφάνεια μου
Μα εμένα πάντα αντιθετικά, πηγαίναν τα
Ποτάμια μου και μου βρεχαν τα μάτια μου
Κι εσένα περιμένανε
Εμένα τα ποτάμια μου κυλούσανε για σένανε
Εμένα πάντα αντιθετικά πηγαίναν τα
Ποτάμια μου και μου βρεχαν τα μάτια μου
Κι εσένα περιμένανε
Εμένα τα ποτάμια μου κυλούσανε για σένανε