Autoportret - Lizard перевод на немецкий

Autoportret

Raz w pewnym mieście gdzieś,
Żył malarz który zwodził czas,
Wiecznie młody był.
Mijały setki dni,
Ci co go znali zmarli już,
A on ciągle żył.

Wiecznie młody był.

Dziwili ludzie się,
Bo świat się wkoło zmieniał wciąż,
A ten człowiek nie.
Nie wiedział o tym nikt,
Że na poddaszu gdzie miał dom,
Tajemnica tkwi.

Stworzył swój autoportret,
Wypowiedział słowa te,
By przez cały czas
On za niego
Starzał się.

Zaczął działać czar portretu,
Obraz drgnął i zaczął żyć,
Odtąd malarz już
Bezustannie
Młodym był.

Na jednym z balów stu
Napotkał panią swoich snów
I zakochał się.
Nie wyszło z tego nic - jej czas przeminął,
Został sam - piękny tak jak był.

Został sam na zawsze obcy,
Ciągle obok życia scen
I zrozumiał że
Nieśmiertelność znaczy śmierć.

I od tej pory wszystkie dni
Zaczęły jeszcze wolniej biec,
Cudowny czar co wstrzymał czas
W bezsensu trwanie zmienił się.
I pewnej nocy malarz wstał,
Decyzję podjął wreszcie tą...
Odsłonił autoportret swój
I bez wahania spalił go.

Spalił go, spalił go, spalił go.

Selbstporträt

Einst in irgendeiner Stadt,
Lebte ein Maler, der die Zeit täuschte,
Ewig jung war er.
Hunderte von Tagen vergingen,
Die, die ihn kannten, starben schon,
Aber er lebte immer noch.

Ewig jung war er.

Die Leute wunderten sich,
Denn die Welt umher veränderte sich ständig,
Aber dieser Mensch nicht.
Niemand wusste davon,
Dass auf dem Dachboden, wo er sein Haus hatte,
Ein Geheimnis lag.

Er schuf sein Selbstporträt,
Sprach diese Worte aus,
Damit die ganze Zeit
Es an seiner Stelle
Altern würde.

Der Zauber des Porträts begann zu wirken,
Das Bild regte sich und begann zu leben,
Von da an war der Maler schon
Unaufhörlich
Jung.

Auf einem der hundert Bälle
Traf er die Dame seiner Träume
Und verliebte sich.
Daraus wurde nichts - ihre Zeit verging,
Er blieb allein - schön, wie er war.

Er blieb allein, für immer fremd,
Ständig neben den Szenen des Lebens
Und er verstand, dass
Unsterblichkeit Tod bedeutet.

Und von da an alle Tage
Begannen noch langsamer zu laufen,
Der wunderbare Zauber, der die Zeit anhielt,
Verwandelte sich in sinnloses Fortbestehen.
Und einer Nacht stand der Maler auf,
Fasste endlich diesen Entschluss...
Enthüllte sein Selbstporträt
Und ohne Zögern verbrannte er es.

Verbrannte es, verbrannte es, verbrannte es.