Shofer - Motty Ilowitz перевод на немецкий

Shofer

ס'איז ערב ראש השנה,
מ'שפירט דעם הייליגקייט
דער מנחת אלעזר זיצט אין צימער פארטראכט,
זיין מחזור, זיין שופר,
אויפן טיש שוין גרייט
די לעצטע ראש השנה
אויף די וועלט פארבראכט.

זיין קליין אייניקל הערשעלע
אריין צום זיידן טרעט
זיין בליק פאלט צום שופר אויפן טיש,
זיידע, איך וויל דאס הערן,
בלאז פאר מיר - ער בעט
אבער דער צדיק ענטפערט,
היינט בלאזט מען נישט.

שעפעלע ניין - ער גיט צו פארשטיין
לייג דעם שופר'ל אראפ
מען בלאזט טאקע א גאנצן חודש,
אבער היינט מען שטעלט זיך אפ.
ער איז מסביר דעם תּינוק
אזוי איז די מנהג
ערב ראש השנה איז מען שטיל
ווייל צומישן דעם שלעכטן שטן מען וויל.

אבער הערשעלע וויינט
פארשטייט נישט וואס ס'מיינט
איין תקיעה'לע בלאז
איך וויל נישט ווארטן ביז מארגן,
זיידע פארוואס ווילסטו נישט יעצט, פארוואס?
מיט רחמנות פארשוועמט
דער צדיק נעמט
דעם שופר לייגט ער צום מויל
וכל העם רואים את הקול.

תּקיעה, תּרועה, אוי שברים
די קולות ברעכן אויף אלע שערים,
די שברים צובראכן,
צעהאקט איז די תּרועה
אן אמת'ע קול פון בּכיה.

ער שטייט דארט מיטן שופר,
ער בלאזט און בלאזט און בלאזט
די טרערן פון זיינע אויגן
קען אנפילן א גלאז,
דאס קינד ווערט בארואיגט,
פון צימער גייט ארויס
דער צדיק זיינע הענט שפרייט ער אויס.

"טאטע זיסער, דו ביסט דער וואס אלעס זעט-דאך
איך האב עובר געווען אויפן אלטן מנהג,
זיי מיר מוחל איך בעט-דיך,
איך ווייס ס'איז נישט די צייט פון שופר,
כ'האב עס באמת נישט געמיינט
אבער וואס טוט נישט א טאטע ווען זיין קינד וויינט.

פרעג איך דיר,
איך ווייס וועסט זאגן אז ס'איז נאכנישט די צייט
דיינע קינדער וויינען,
וויאזוי קענסטו שטיין אין א זייט,
תּקע בּשופר גדול,
די וועלט זאל שוין ווערט באשיינט
ווייל וואס טוט נישט א טאטע ווען זיין קינד וויינט."

אבינו אב הרחמן המרחם רחם
וויאזוי האלטסטו אויס דעם געשריי,
קיין איין טאטע קען נישט זעהן ביי זיך אינדערהיים
ווי זיין קינד וויינט און עפעס טוט וויי.

קוק ווי הויעך מ'וויינט ביי דיר,
זיך אוועקדרייען דו טארסט-נישט
טאטעניו, דיין טיר פארמאך נישט,
יעדן איינציג טאג,
וואס מיטן שופר דו בלאזט-נישט
דער שטן ווערט רואיג,
מיר ווערן צומישט.

צובראכן און ארעם פונקט ווי שברים
מיטן אינזער אטעם דעם לעצט
לבבות נשבּרות
פון אזויפיל צרות
צובראכן אויף צוזעצט.
מחלות, פראבלעמען כל מיני נעמען
ס'גיסט א ים פון טרערן
וויפיל מעג מען דען דעם קול פון שברים הערן.

מען זוכט רפואות
מען שרייט תּרועות
צוהאקט אויף פיצלעך צושניטן
חולי ישראל תּרועות אין שפיטאל
קליינע קינדער וואס בליטן,
דער פלאגט זיך מיט קינדער
דער בעט פון דיר לשובע ולא לרזון
וויפיל שברים און תרועה'ס איז די שיעור צו בלאזן.

אוי תּקיעה, תּרועה, אוי שברים
די קולות ברעכן אויף אלע שערים,
מיר ווארטן צו הערן די איינע תּקיעה
דעם אמת'ן קול פון ישועה.

שטיי דארט מיטן שופר
און בלאז און בלאז און בלאז
טו עס פאר דיינע קינדער
און פרעג שוין נישט פארוואס,
די שטערקסטע תּקיעה פון אלע תּקיעות גדולות
וכל העם רואים את הקולות.

"טאטע זיסער, דו ביסט דער וואס אלעס זעט דאך
איך האב עובר געווען אויפן אלטן מנהג,
זיי מיר מוחל איך בעט דיך,
איך ווייס ס'איז נישט די צייט פון שופר,
כ'האב עס באמת נישט געמיינט
אבער וואס טוט נישט א טאטע ווען זיין קינד וויינט.

פרעג איך דיר,
איך ווייס וועסט זאגן אז ס'איז נאכנישט די צייט
דיינע קינדער וויינען,
וויאזוי קענסטו שטיין אין א זייט,
תּקע בּשופר גדול,
די וועלט זאל שוין ווערט באשיינט
ווייל וואס טוט נישט א טאטע ווען זיין קינד וויינט."
וואס טוט נישט א טאטע פאר זיין קינד
וואס טוט נישט א טאטע ווען זיין קינד וויינט

Shofer

Es ist Vorabend Rosch Haschana,
ich spüre die Heiligkeit.
Der Menachem Elazar sitzt im Zimmer versunken in Gedanken,
sein Machsor, sein Schofar,
liegen bereit auf dem Tisch.
Das letzte Rosch Haschana,
das er in dieser Welt verbringt.

Sein kleiner Enkel Herschele
betritt den Raum zum Großvater.
Sein Blick fällt auf den Schofar auf dem Tisch.
Großvater, ich möchte ihn hören,
blase für mich – er bittet.
Aber der Zaddik antwortet:
Heute bläst man nicht.

Schofel, nein – er gibt zu verstehen.
Leg den Schofar herunter.
Man bläst den ganzen Monat lang,
aber heute stellt man sich auf.
Er erklärt dem Kleinen,
so ist der Brauch.
Am Vorabend Rosch Haschana ist man still,
weil man den schlechten Yetzer (Neigung zum Bösen) nicht reizen will.

Aber Herschele weint,
versteht nicht, was gemeint ist.
Blase nur einmal!
Ich will nicht bis morgen warten,
Großvater, warum willst du nicht jetzt, warum?
Mit Mitleid erfüllt,
nimmt der Zaddik
den Schofar und legt ihn an die Lippen.
Und alles Volk sieht den Klang.

Tekiah, Teruah, oh Schvarim!
Die Klänge brechen alle Tore auf.
Die Schvarim sind zerbrochen,
die Teruah ist zersplittert,
ein wahrer Klang des Wehens.

Er steht dort mit dem Schofar,
er bläst und bläst und bläst.
Die Tränen aus seinen Augen
könnten ein Glas füllen.
Das Kind wird beruhigt,
verlässt den Raum.
Der Zaddik breitet seine Hände aus.

"Liebling, du bist der, der alles sieht, nicht wahr?
Ich bin vom alten Brauch abgewichen,
verzeih mir, ich bitte dich.
Ich weiß, es ist nicht die Zeit für den Schofar,
ich habe es wirklich nicht so gemeint.
Aber was tut ein Vater nicht, wenn sein Kind weint?"

Ich frage dich,
ich weiß, du wirst sagen, es ist noch nicht die Zeit.
Deine Kinder weinen,
wie kannst du daneben stehen?
Blase am großen Schofar!
Die Welt soll erleuchtet werden!
Denn was tut ein Vater nicht, wenn sein Kind weint?"

Unser Vater, unser barmherziger Vater, der Barmherzige, sei gnädig!
Wie hältst du das Geschrei aus?
Kein Vater kann bei sich zu Hause sehen,
wie sein Kind weint und etwas weh tut.

Sieh, wie hoch man bei dir weint,
du darfst dich nicht abwenden.
Vaterchen, verschließe deine Tür nicht!
Jeden Tag,
wenn du nicht mit dem Schofar bläst,
wird der Yetzer (Neigung zum Bösen) ruhig,
werden wir verwirrt.

Zerbrochen und arm, genau wie die Schvarim.
Mit unserem Atem den letzten.
Herzen brechen,
von so vielen Sorgen.
Zerbrochen und zusammengefügt.
Krankheiten, Probleme aller Art.
Es gibt ein Meer von Tränen.
Wie oft kann man den Klang der Schvarim hören?

Man sucht Heilung,
man schreit Teruah.
Zerhackt in Stücke, zerschnitten.
Kranke Israel Teruah im Krankenhaus.
Kleine Kinder, die leiden.
Der plagt sich mit Kindern.
Der bittet dich um Sättigung und nicht um Mangel.
Wie viele Schvarim und Teruah sind die Maße zum Blasen?

Oh Tekiah, Teruah, oh Schvarim!
Die Klänge brechen alle Tore auf.
Wir warten darauf, die eine Tekiah zu hören,
den wahren Klang der Erlösung.

Steh dort mit dem Schofar,
und blase und blase und blase.
Tue es für deine Kinder,
und frage nicht mehr, warum.
Die stärkste Tekiah aller großen Tekiahs.
Und alles Volk sieht die Klänge.

"Liebling, du bist der, der alles sieht, nicht wahr?
Ich bin vom alten Brauch abgewichen,
verzeih mir, ich bitte dich.
Ich weiß, es ist nicht die Zeit für den Schofar,
ich habe es wirklich nicht so gemeint.
Aber was tut ein Vater nicht, wenn sein Kind weint?"

Ich frage dich,
ich weiß, du wirst sagen, es ist noch nicht die Zeit.
Deine Kinder weinen,
wie kannst du daneben stehen?
Blase am großen Schofar!
Die Welt soll erleuchtet werden!
Denn was tut ein Vater nicht, wenn sein Kind weint."
Was tut ein Vater nicht für sein Kind?
Was tut ein Vater nicht, wenn sein Kind weint?