Текст песни Ietsje Erbij - Sticks

Yo, ik hou van jullie allemaal
Zoveel als jullie houden van mij, misschien wel ietsje d'r bij
Gedachten dwalen af naar zij die niet meer hier zijn
En hoeveel stappen we nog hebben voor een ieder verdwijnt

Hoe zou het met die en die zijn? Rachid en Dinowi
M'n homie Ypster spreek ik nog, maar meestal telefonisch
Was altijd meer een loner, solo helemaal sinds covid
Soms pak ik de Volvo, rij ik terug naar waar ik woonde
S-bocht richting lasses, verses tollen in m'n harses (Yo)
Ik bos fris als een pas afgewas (ja)
Melancholie, m'n verleden gaat diep
M'n dochters op de achterbank, wijs ik naar de tweede verdiep
Beelden helder voor m'n geest die ik als enige zie
Soms denk ik: het wordt nooit meer als de jaren negentig, G

We verheerlijken wat geweest is en vergeten verdriet
We ezelden bij de Rembrandt flat tot mams voor eten mij riep
Was altijd buiten, met Kurkan, Hassan, Robert, Redi
Stiekem naar de stad, rondhangen bij de seksshop onder de Peperbus
Club Venus, we hoorden de wildste verhalen
Over paaldanseressen, probeerden binnen te sneaken en faalden
Ieder weekend drie piek maaltijden
Hoe is het met je homie, CSV'28, onbetwiste lobjes koning
Zoveel anekdotest in this thing called life
En wat mij betreft komen er nog heel wat bij

Ik hou van jullie allemaal
Zoveel als jullie houden van mij, misschien wel ietsje erbij
Gedachten dwalen af naar zij die niet meer hier zijn
En hoeveel stappen we nog hebben voor een ieder verdwijnt
Ik hou van jullie allemaal
Zoveel als jullie houden van mij, misschien wel ietsje erbij
Gedachten dwalen af naar zij die niet meer hier zijn
En hoeveel stappen we nog hebben voor een ieder verdwijnt

Ik trapte bijna die ruit van Gerard uit z'n zwarte BMW
Te veel al meegemaakt, we leefden snel als de TGV
En kijk ik terug, heb ik niet onder een steen geleefd
Maar dat begrijp je niet, dan moet je kijken door de regels heen
Vanaf de dag dat ik bekeerd was, heb ik trouw contact gehouden
Ik hou van jullie boys, daarom zal ik nooit iets achterhouden
Niet uit hetzelfde bloed, maar wat we hadden was vertrouwen
We hadden één doel: uit handen blijven van die wouten
Doelen niet behaald, maar toch, die shit die was een levensles
Boykies zonder richting zijn als waggies zonder gps
En Kippie die wil altijd klappen onder bij de PBS
Van "Klap je hem, dan moet je eerst door mij", zei ik tegen hem
Was er een handgemeen, dan ging het om iets doms vaak
Immuun voor die bullshit en de roddelpraat die rondgaat
Zijn friends vanaf de get-go die je nooit naar de mond praat
Eén belletje, dan staat die V40 op je trottoir
Die shit is kostbaar, 'k was een groentje, net een kropsla
De rest is geschiedenis, broertje, net die podcast
Serra zit gesloten, kan zichzelf wel voor de kop slaan
Maar Ümit is getrouwd, heeft twee kids, is wat me trots maakt
Ik check die oude pica's waar we op staan
Ik koester dat, ik rij voorbij die plek
En reminisce op hoe het vroeger was
Zoveel anekdotes this thing called life
En wat mij betreft, komen er nog heel wat bij