NADA

Ειμ η ηλιαχτίδα που θα φέρει η αυγη μα δεν ξημερωσα
Λεει οτι με θελει πολυ μα εγω ξενερωσα
Εγω γνωρίσει την αγάπη μη μιλας για ερωτα
Μες το μυαλό μου τερατα
Ανθρωποι με κερατα
Όντα μου ψελιζουνε με στελνουνε στα πέρατα
Στανταρ κατι θέλουν αφου ολοι εχουν συμφεροντα
Δεν μπορω να τρεξω λες και κοπηκε ο τενοντας
Θα ρθω με τη βροχή ίσως με παρει το νεφέλωμα
Συνηθεια κακη το παραπτωμα
Η μονη διαφυγή μου ειναι μεσα απ το χαράκωμα
Σκιές βλέπω συνεχεια σαν το σπήλαιο του Πλάτωνα
Όταν ομως βγει το φως γίνομαι ενα με το πάτωμα
Πως γινεται οταν εχω γυρω τα καταλληλα άτομα
Να ψαχνω να βρω σε αυτα παντα κάποιο ελαττωμα
Βαδιζοντας με προσοχη να μην πατησω ναρθηκα
Στου ξυραφιου την κοψη απ' αυτη τη λογχη γδαρθηκα
Θελω να φερθω λίγο πιο ταπεινά
Τα καλυτερα μου χρόνια απλα καθόμουνα και τα πινα
Τοσες αναμνησεις ερωτικες μου κατακτήσεις
Μα σημαδι εχουνε αφησει παιδικά παραπονα

Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Εξω απ τη βεραντα μου σου κανω μια κανταδα
Για να πνιξω τα αγχη και τους φόβους πινω μια βδομαδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Χαζεύοντας τον κήπο της Εδέμ μεσα απο τη χαραμάδα
Τίποτα πιο πανω απ' την ομαδα

Ποτε δε μ αποδεχτηκες
Μάλλον μ ανεχτηκες
Δε σε ακουει κανεις
Εκει που επελεξες και βρεθηκες
Σαν γραμμές παραλληλες οι ζωες δεν τέμνονται
Μπλεχτηκες μαζι μου τωρα εμπλεξες και δεθηκες
Σαν ημουνα παιδι όλο εβαζα τα κλαματα
Μα τωρα πια δεν κλαιω που με τρωνε τοσα πραγματα
Η μονη μου ασπιδα ηταν το κλαμα και η γκρινια
Και οσο κυλα η νυχτα πιο βαθιά μπηγει στη σαρκα μου τα νυχια

Πλαι απο το περβάζι
Αγναντευω οσο μια φιγουρα μαυροφορεμένη με κοιταζει
Λέει κατι μεσα μου οτι το τελος πλησιαζει
Μα τα εχω βρει και για αυτο τωρα πλεον δε με νοιάζει

Πνιγομαι στα πυρινα κυματα που με τυλιγουνε
Μοιαζω στα πηλινα μνηματα που μ αντικριζουνε
Μηνύματα υποσυνείδητα με φυλακιζουνε
Αορατα τα νήματα κινουμαι μη μ αγγιζουνε
Κρατοντας τα προσχηματα ωστε να μη νομιζουνε
Χαμενα τα στοιχηματα είναι που μου κοστιζουν
Κι εγω χανομαι στα ανόητα κειμενα που ζωγραφιζουν
Συναισθηματα που εν τελει δεν ήτανε αμοιβαία
Βουτιά μες τα σκατα ειμαι στους σταβλους του αυγαια
Οσα παράτησα στην ακρη απεδηχθήκαν μοιραία
Καλή και του κοινου ειν η ολική αποδοχη
Μα γω θα ειμαι ακομη εκει οταν θα πεσει η αυλαία

Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Εξω απ τη βεραντα μου σου κανω μια κανταδα
Για να πνιξω τα αγχη και τους φόβους πινω μια βδομαδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Χαζεύοντας τον κήπο της Εδέμ μεσα απο τη χαραμάδα
Τίποτα πιο πανω απ' την ομαδα

Ενα ειναι εγγύηση το ειναι μου στην ποιηση
Μεχρι να χασω κατι δε θα το εχω σε εκτιμηση
Δε ξεχνάω τα προβλήματα κανω διατήρηση
Χωνοντας το Γολγοθά μου μεσα στη συντήρηση

Καλωσηρθες στο μυαλό μου σ ενα κοσμο διεστραμμένο
Σ ενα σκοτεινό κελάρι που μονος μονιμως μενω
Με απομακρύνει καθε μέρα διόλου που επιμενω
Τι να κανει το σώμα αν το βλεμμα εινι λοου στραμμένο

Λογια ψιθυρίζω ειναι που με χρήζουν ψευτη
Πες με ετσι δε μ αρέσει να παταω επι πτώματων
Παιρνω φορα πεφτω πανω του και παω στον καθρέφτη
Κι ας μη φτασω ετσι ποτέ ρε συ στη χώρα των θαυμάτων

Οσοι δε καταλαβαν χαθηκαν στο βυθο μου
Εκανες τα παντα για να θιξεις το εγώ μου
Να πεθανω για μια τυπισσα δεν ητανε γραφτο μου
Δε με μισείς οσο μισησα εγω τον εαυτο μου!!

Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Εξω απ τη βεραντα σου μου κανω μια κανταδα
Για να πνιξω τα αγχη και τους φόβους πινω μια βδομαδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Τίποτα πιο πάνω απ' την ομάδα
Ναδα
Χαζεύοντας τον κήπο της Εδέμ μεσα απο τη χαραμάδα
Τίποτα πιο πανω απ' την ομαδα