Deja vu

توی دل خیابونم
این کاغذا هنوزم منو میشناسن
بگو چیا دیدم، بگو اصن میرم گوشه خونه می خوابم
مثل تن سرمام، بغض میگیره گلومو هربار میرم
شایدم حرف داشت، خراب تر از دیوارای اهواز
میدونی کنار خونه ما، یه آدمه که هرروز گیر خداشه
از اینکه دوست داره بره
یه روز بکنه بره جدا شه
تو نمیخوای رد شه، اما فاصله تنگه هرگز
این واژه ها تنشو هدیه دادن به آدمی که توی قبره
روی این سرخی، از کف آسمون تا خورشید
جایی که دلت دیگه زنگ نمیزنه
حتی اگه نمردیم
همینی صُبحی
قدم میزنی ضمین امید
جاییه که دلت نمی ترسه
این رنگ شبو نکشتیم
خاطره می ره، می ره جایی که باید گم شه
روی آینه خودتو نمیبینی، روزات میگذره مثل فحشه
شبیه ی مشتت، توی تن دیواره خورده
شاید فکر کنی به این حرفا
واقعی تر از جسد عمرت