SORKH

بیخیال همه روزا
از اینکه میبارم مثل ابر بعد طوفان
دلم تنگ نمیشه دیگه واسه منِ تو راه
یه گوشه میشینم بیخیال رنگ روزا
چقده سیاهه امروز
دیوارا از همه دلگیرن
قول دیدنتو به خوده منِ زشت میگم
بوی بارون میکُشه منو، بَده ول میشم
از اینکه باشم
شایدم آدما میرن شبیه باور

قول دادی بمونی، منی که باختم
سفیده آسمون اگه سیاه واسه م، آخر
همینجا ترک میکنم
شاید میرم، شاید گاهی هم بد میبرم
شبیه حیوونایی که هیچوقت اهلی نمیشن
شایدم وحشی شدن
حس بعد تزریق
شبیهی مورفینی، مثل منی مرگی
شایدم مردی لای همین تقدیر
شایدم نمی بینمت بدون رنگی

یه روزی میاد که دیگه بهت قول نمیدم
این ساعتا مثل تن غصه میرن
شاید میخندم، الکی هی فحش نمیدم
چی میشد گل اتاق ما هم غنچه میکرد
یه روزی میاد که دیگه بهت قول نمیدم
این ساعتا مثل تن غصه میرن
شاید میخندم، الکی هی فحش نمیدم
چی میشد گل اتاق ما هم غنچه میکرد

میگفت چقد سخته
میگفت تنهایی تنها دلیل مرگه
صبوره، تموم تن پیله رو کنده
فرقی نداره وقتی کافی نی قلبت، رفته
دیگه حتی یادم نمیره
نمیره آدم نمیشه
نمیره نمیگذره، مثل بازنده میگه
این رؤیا قشنگ نیست و باید بمیره

نمیدونی چیه تهش
از اینکه میباری مثل ابر تیره سر
یه گوشه میشینی کنار قلب دیو تم
به خودت میای میبینی آدما میرسن
سر همون نقطه
جایی که دیگه دلت گرم نیست و مرده
جایی که علی دیگه نمیاد و
جایی که واسه ماها آسمونش سرخه

یه روزی میاد که دیگه بهت قول نمیدم
این ساعتا مثل بعد غصه میرن
شاید میخندم، الکی هی فحش نمیدم
چی میشد گل اتاق ما هم غنچه میکرد
یه روزی میاد که دیگه بهت قول نمیدم
این ساعتا مثل بعد غصه میرن
شاید میخندم، الکی هی فحش نمیدم
چی میشد گل اتاق ما هم غنچه میکرد