Man 2 - Amir Tataloo перевод на немецкий

Man 2

یک، یک، دو، دو
میخوام شعر بنویسم، تو بگیر بخواب! من مالِ خواب نیستم
هِه! شب بخیر!!
شماره یک بیداره!! بیدارترین
حواسِتون به من٢ هست؟
من، یه شهرِ سوت و کورَم که غرقِ وسطِ دریا
یه آتلانتیسِ بى نورم پُرِ از دلشوره و فریاد
من یه تایتانیکِ شِکَستَم، که عشقِش مُرده و رفته
یه اقیانوسِ دِلگیرَم که طوفانه و موجیه، همه هفته
من، یه مَهدِ تمدن، پُرِ از خاکى و کوهَم
یه جنگل پُرِ از وحشى، ولى خُب پاک و انبوهَم
یه کُمونیستَم من که میگم، دیگه خدایى نیست
پیشِ تو خُب نیستم آره نیستم، ولى مِثلِت خدایى نیست
من میخوره به دیوار سَرَم، هِى میگیره به سیگار پَرَم
من، حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم
من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت
من یکى شدم که دیگه خیلى فرق باهام داره سَلیقَت
اى کاش به مغزَم رُجوع میکردى تا نگاهِ واقعى را دریابى
کاش من را میفهمیدى و میکردیم حتى جهان را هم یارى
کاش من را میفهمیدى و میکردیم کودکان را همراهى ای کاش
از بیرون کلاً جِر، از درون مُنفجِر
از اینجا طَرد شده، از اونجا سرد شو که
فرقى نداره با اینجا اونام یه جورى پِىِ دودَن و سَر شُلِه
جَمعاشونَم خَز شد هِه! آ! بیا
از بیرون سَرصِداى مریض، خاکیَن بچه هاى تمیز
دلاى پاک، پاکَن هنوزا ولى خُب وسطِ ضَجّه هاى سَرریز
وسطِ گرگاى وحشى، بایدَم این جورى خُب پاره تر شى
وسطِ جشن و خنده هات یهو میُفته یه خُمپاره مَشتى هِى
عَجب روزایى رفتن، عَجب رِفیقایى رفتن زیرِ خاک
همه عینِ لاکپشت، قَدَما کوچیک همه یه جورایى رفتن زیرِ لاک
من، لِه شده همه شعرام، وسطِ بُغضِ اِنفجاریه ساز
خونَم شده یه اِنفرادیه باز، فامیل نه! بیخودی اِنفرادى بِتاز
من شدم یه خُلِ خنده دار، مغز گیج و کُلِ شب به کار
من اصلاً حالَم خوش نى مامان، نذرى شُله زرد بذار
من به کُل یه سَرصِدام یه تَن یه خُلِ بَدصِدام
من، خیز وَرمیدارم فقط از یه گُل، به گُلِ بعد سه گام هِه! انگا بسکتباله
من میخوره به دیوار سَرَم هِى میگیره به سیگار پَرَم
من، حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم
من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت
من یکى شدم که دیگه خیلى فرق باهام داره سَلیقَت
اى کاش به من پنجره اى از تو باز میشد
که تمامِ درهاى عالم را به روى ما باز میکرد
و همه ى درّه ها را بسته
اى کاش! ای کاش
آره ما هر کارى کردیم اَخ بود
هر جایى بدبین اَخمو ما لخت خوابیدم حتى اگه، هوا طوفانى یخ بود
هَمَش قاطى رفوزه ها میشیم تجدیدى از خوب ما دنیامون چه بى رحم بود
هرکى خوب بود میرفت زود هَمَش پُرِه استرس
هم آبجوى اسمى هم دود درساى تِستى مردود
نقشاى زندگى فقط طرح هاى مشکى کمبود
درداى عشقی هم توم یه حرفاى زشتى هم موند
نمیبینم دیگه من حتى بهشتى از دور هَمَش تاریکى هِى درد
مگه خُب داریم اِنقد همه چى قفل و منم میزنم خاکى مِنبَعد
چِقَد بَده خدایى، که اِنقده از همه لحاظ اَزَم جدایى
الآن باید دوتایى
یه جاهایى بودیم اَصَن نَفَهمى کجایى
تیریپ خَلسه و کُمایى
تو مَنى مَن شُمایى دنیا رو دریا میکردیم میشُدیم هر دو ماهى
امّا موندى سَرِ دو راهى
دِلَم داره یه خواهش، که بگى چى شد نمیُفتى دیگه به یادِش
من موندم و یه چالِش، اونى که گفت بِرى رو فقط میخوام بِگامِش
من موندم و یه دنیا که تو اَزَش گُم شدى
منم و زدن و رفتنمو رَد گُم کنى
منم و پُر شدن، تو هم از مَردُم پُرى
منم و گَچ بُرىِ مغزَمو لَش خورى با تُرمزى که تَش بُرید
منم و اَشک و وید هه! عجب رو بازى کردی! تو همه رفتارات فیلمه، کیریه
میدونى؟ تو تنها هُنرِت، این که اَزَم فیلم بگیریه! هه
عَجب مَرامى داشتى! تو منو تو هر سَرابى کاشتی!
دلهره! فازِ بد، توَهم! کاش تموم شه این قهرا بى آشتى!
اى کاش به قلبَم طلوع میکردى
تا آتشِ چشمانَت بر هر کسى جُز من خاموش میشد
کاش! هى! اى کاش
یه پروانه ى تنها وسطِ، یه دَشتِ بى روحَم
بدونِ جُفت و جونور و کَشتیَم ولى نوحَم
یه ابراهیمِ بى چاقو و قُربانى و بى فرزند
یه جمهورىِ اسلامى ولى، آزاد و بى تَرفند
من میخوره به دیوار سَرَم، هِى میگیره به سیگار پَرَم
من، حقِ کسیو نخوردم، ولى از همیشه که بیمارتَرَم
من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت
من یکى شدم که دیگه، خیلى فرق باهام داره سَلیقَت
من اگه میزنم تو گوشِت
قَلبَمَم میلرزه ولى این غروبو دوس ندارم
میزنم طلوع شِه
خونِ همه صورَتَم خونِ همه جونِت
چون قرمزه رنگِ زبونِت میزنم که جور شه
میزنم که پا شى، از خوابِ خُمارى
میزنم که پاک شى رو بَرگام یه غُبارى
میزنم میگیرم، هر چیزى که دارى
میزنم با قدرت ولى پُرِ ریزه کارى
دنبالِ تنوع، باختَم اون هَمَش بُرد
من همه چیزَم بِهَم ریخت تا تَنَم به تَنَش خورد
همون بهتر که لَش بُرد بیخودى روزو نَشمُر
گُشنِگیشَم پاى مَنه میزد حتى مِعدَش غُر
دنبالِ مو تو ظرفِ غذا بود
گیرو هَمَش سه پیچه
دائماً به فکرِ این بود که فقط بپیچه
میبَست دروغ و داد و دوز و کَلک به ریشِت
بى جنبه و بى بته
میزد فقط به ریشه
من میبُرّم و میدوزَم
میسوزَم و میسوزَم
میپوسَم و میپوسَم
تا روشن شى از دیروزَم
من بیست چهار ساعتى روزَم،
بى خواسته هام پیروزَم
من بیست همیشه بى نوزدم
ولى خسته ام از دیروزَم
نوشِ جونِت بفرما
ولى خُب این وسط رفتیم به فاک یه سَر ما
یه چِشِمون به گرما
یه چشم به سوز و سرما
یه دوتا چشم هم اضافه شد که پُشته سَرِ ما
میگیره از تو سَرَم درد، چِشام از گریه وَرَم کرد
صورَتَم شِکسته تَنَم زرد، نِگام خسته بَدَن سَرد
صورَتَم شِکسته تَنَم زرد
من رَکَب خوردم،
یه فازِ بَد فُرمَم
من که فقط گُل میدادم،
مِثه یه قاصِدک مُردَم
من تو بِلَک لیستَم،
نمیخوان دیگه منو اَصَن
ولى من قاتلِ شاپَرَک نیستم
من تو نَشکستن از تَرَک بیستَم
من با چِشم بسته بیدارم
حرفام به دردام بستگى دارن
من از دراى بسته بیزارم،
خسته از این مَردُم بَس که بیکارَن
من تَهِ یه چاهِ عمیقَم، پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت
من یکى شدم که دیگه، خیلى فرق باهام داره سَلیقَت
من بى چَک و چونه میگیرم مغزو نشونه
چون بى چِک و سَفته به نفعِ هر دوعِمونه
من غُد و دیوونه بدونِ کُت و بى خونه هه!
رپى و لَش میام تو باس بدویى خونه
من رو اَمو راستَم، خوبَم و خاصَّم
دادم بِره حتى وقتى روحَمو خواستن
من بى چَک و چونه میشینم رو نوکِ قلّه
میبینم خوبه و کُلِّ مُخا رو موزیکَم قُفله هه
آروم و خسته ولى خُب بد شیر و گُنده
بعضى وقتا نَرم یه وقتا وحشى و تُنده
کارام ضِد و نقیضه رفتارام
یه رو منفى یه رو مثبت و رو تیترِ اخبارام
یهو دیدى رفت پاهام رو صورتِت رو همکارات،
یهو دیدى اذیت شد همه زور و افکارات
یهو دیدى زدمو رفتمو بد کَفِ منى
یهو دیدى که فقط یه چى بهت رفته همین هه
نوشِ جونِت عزیزم پُشتِ سَرَمَم برو بگو که من مَریضَم
اگه بازم میخواى بگو برات بریزم
من وَصلِ شیلنگ یه ریزَم هَنو بى دنده تیزَم
پس بِپّا نخور به میزَم که دست به مُهره بازیه
با اینکه هنوزَم خیسه مُهره قاضیه
میزنم بَد هم میزنم که نگى راضیه من بى مُخَم و بى کَلّه
نگو صحنه سازیه
میزنم به قلعه
نمیذارم که به این راحتیا بِبَلعه
اِنگا اصلیتَم نازیه
نَنَم ازم آسیه پس سعى نکن که وایسى هِى
من از اونام که خنده رو صورتَم ماسیده و هِى خودشو پاس میده
من اونیَم که فحش میخوره ولى راس میگه چون زبونِش فارسیه
چون بینِ این همه اون آدمِ آسیه
من نمیدونم چِقَد بد بودم که سَهمَم اینه
نمیفهمم چی کم داشتم اَصَن از بقیه
من چیکار کردم که اِنقدر لَجن و ممنوع شدم
من چرا اِنقده از کینه پُرَم و دلخورَم
من چرا از مادرَم دل میکَنم از خواهرت دل میبرَم
من چرا میچرخه این شکلى سَرَم
پِیک میزنم من چرا بُغضَم غذاى هر شبه تنها شدم
من چرا ، اَشکَم نمیریزه و هِى پِلک میزنم
من چرا چند تا چندا رِل میزنم
وِل میپَرم من چرا بهشت اونوره اینورم
من چرا از همیشه غمگین تَرَم سنگین سَرَم
من میخوره به دیوار سَرَم هِى میگیره به سیگار پَرَم
من حقِ کسیو نخوردم ولى از همیشه که بیمارتَرَم
من تَهِ یه چاهِ عمیقَم پَنچَر وسطِ راهِ حقیقت
من یکى شدم که دیگه خیلى فرق باهام داره سَلیقَت
منظور از من، تو این آهنگ ایران بود!
من از زبونِ اون گفتم، خُب اون که زبون نداره
یه وقت سوءِتفاهم نشه آخه من کوچیکتر از این حرفام
درضمن هر کسى میتونه یه من باشه
هر منى که خودش بخواد
مثلا من عاشقِ خونه ساختنم

Ich 2

Eins, eins, zwei, zwei
Ich will einen Songtext schreiben, leg dich schlafen! Ich bin nicht zum Schlafen da.
He! Gute Nacht!!
Nummer eins ist wach!! Der Wachste.
Habt ihr "Ich 2" im Blick?
Ich bin eine stillgelegte Stadt, versunken mitten im Meer.
Ein lichtloses Atlantis, voller Beklommenheit und Schreie.
Ich bin eine gesunkene Titanic, deren Liebe gestorben und gegangen ist.
Ein trübsinniger Ozean, stürmisch und wellenreich, die ganze Woche.
Ich bin eine Wiege der Zivilisation, voller Erde und Berge.
Ein Dschungel voller Wildheit, aber rein und dicht bewachsen.
Ich bin ein Kommunist, der sagt, es gibt keinen Gott mehr.
Bei dir bin ich nicht gut, ja, das bin ich nicht, aber es gibt keinen Gott wie dich.
Mein Kopf stößt gegen die Wand, immer wieder greife ich zur Zigarette.
Ich habe niemandes Recht verletzt, aber ich bin kränker als je zuvor.
Ich bin am Ende eines tiefen Brunnens, ein Platten mitten auf dem Weg der Wahrheit.
Ich bin jemand geworden, dessen Geschmack sich sehr von deinem unterscheidet.
Ich wünschte, du würdest dich meinem Gehirn zuwenden, um die wahre Sicht zu erfassen.
Ich wünschte, du würdest mich verstehen, und wir könnten sogar der Welt helfen.
Ich wünschte, du würdest mich verstehen, und wir könnten Kinder begleiten, ich wünschte.
Von außen total kaputt, von innen explodiert.
Von hier verstoßen, von dort kalt,
es macht keinen Unterschied zu hier, sie sind auch irgendwie auf Rauch aus und locker drauf.
Ihre Partys sind auch lahm geworden! Ah! Komm!
Von außen kranker Lärm, die sauberen Kinder sind dreckig.
Die Herzen sind rein, immer noch rein, aber inmitten von überwältigendem Schluchzen.
Inmitten wilder Wölfe, musst du eben noch zerrissener sein.
Inmitten von Festen und Gelächter fällt plötzlich eine krasse Granate, hey.
Was für Tage sind vergangen, was für Freunde sind unter die Erde gekommen.
Alle wie Schildkröten, kleine Schritte, alle irgendwie unter ihren Panzer gekrochen.
Ich, alle meine Gedichte sind zerquetscht, inmitten des explosiven Schluchzens der Musik.
Mein Zuhause ist wieder eine Einzelzelle, Verwandtschaft nein! Umsonst, tritt allein an.
Ich bin ein verrückter Spinner geworden, mein Gehirn ist verwirrt und die ganze Nacht am Arbeiten.
Mir geht es überhaupt nicht gut, Mama, mach ein Gelübde mit süßem Reisbrei.
Ich bin insgesamt ein Lärm, ein Körper, ein verrückter Schreihals.
Ich mache nur einen Satz von einer Blume zur nächsten, drei Schritte, he! Als ob es Basketball wäre.
Mein Kopf stößt gegen die Wand, immer wieder greife ich zur Zigarette.
Ich habe niemandes Recht verletzt, aber ich bin kränker als je zuvor.
Ich bin am Ende eines tiefen Brunnens, ein Platten mitten auf dem Weg der Wahrheit.
Ich bin jemand geworden, dessen Geschmack sich sehr von deinem unterscheidet.
Ich wünschte, ein Fenster von dir würde sich mir öffnen.
Das alle Türen der Welt für uns öffnen würde.
Und alle Täler verschließen würde.
Ich wünschte! Ich wünschte!
Ja, alles, was wir taten, war Mist.
Überall misstrauisch, mürrisch, wir schliefen nackt, selbst wenn das Wetter stürmisch und eisig war.
Wir sind immer bei den Durchgefallenen, Nachprüfung von gut, unsere Welt war so grausam.
Jeder, der gut war, ging früh, alles ist voller Stress.
Sowohl Pseudo-Bier als auch Rauch, Test-Unterricht, durchgefallen.
Die Pläne des Lebens sind nur schwarze Entwürfe des Mangels.
Die Schmerzen der Liebe sind in dir, auch hässliche Worte blieben.
Ich sehe nicht einmal mehr ein Paradies aus der Ferne, alles ist dunkel, immer Schmerz.
Haben wir denn so viel, alles ist verschlossen und ich mache von nun an einen Rückzieher.
Wie schlimm ist es, mein Gott, dass du in jeder Hinsicht so weit weg von mir bist.
Jetzt sollten wir zu zweit sein.
Wir waren an Orten, wo man überhaupt nicht weiß, wo man ist.
Im Rausch und Koma-Trip.
Du bist ich, ich bin du, wir würden die Welt zum Meer machen, wir würden beide zu Fischen werden.
Aber du bist am Scheideweg geblieben.
Mein Herz hat einen Wunsch, dass du sagst, was passiert ist, dass du dich nicht mehr an ihn erinnerst.
Ich bin mit einer Herausforderung zurückgeblieben, den, der gesagt hat, geh, will ich einfach nur ficken.
Ich bin mit einer Welt zurückgeblieben, in der du verschwunden bist.
Ich und das Schlagen und Gehen und die Spur verlieren.
Ich und das Vollwerden, du bist auch voller Menschen.
Ich und das Verputzen meines Gehirns und das Aasfressen mit einer Bremse, die am Ende gerissen ist.
Ich und Tränen und Gras, he! Was für ein offenes Spiel du spielst! All deine Handlungen sind ein Film, scheiße.
Weißt du? Deine einzige Kunst ist es, mich zu filmen! He!
Was für eine Moral du hattest! Du hast mich in jeder Fata Morgana gepflanzt!
Beklommenheit! Schlechte Stimmung, Wahnvorstellungen! Ich wünschte, diese Streitereien ohne Versöhnung würden enden!
Ich wünschte, du würdest in meinem Herzen aufgehen.
Damit das Feuer deiner Augen für jeden außer mir erlöschen würde.
Ich wünschte! Hey! Ich wünschte!
Ich bin ein einsamer Schmetterling mitten in einer trostlosen Ebene.
Ohne Partner und Getier und mein Schiff, aber ich bin Noah.
Ein Abraham ohne Messer und Opfer und ohne Nachkommen.
Eine Islamische Republik, aber frei und ohne Tricks.
Mein Kopf stößt gegen die Wand, immer wieder greife ich zur Zigarette.
Ich habe niemandes Recht verletzt, aber ich bin kränker als je zuvor.
Ich bin am Ende eines tiefen Brunnens, ein Platten mitten auf dem Weg der Wahrheit.
Ich bin jemand geworden, dessen Geschmack sich sehr von deinem unterscheidet.
Wenn ich dich schlage,
bebt auch mein Herz, aber ich mag diesen Sonnenuntergang nicht.
Ich schlage, damit die Sonne aufgeht.
Blut bedeckt mein ganzes Gesicht, Blut bedeckt deinen ganzen Körper.
Weil deine Zunge rot ist, schlage ich, damit es passt.
Ich schlage, damit du aus deinem Dämmerschlaf aufwachst.
Ich schlage, damit du sauber wirst, auf meinen Blättern ist Staub.
Ich schlage und nehme alles, was du hast.
Ich schlage mit Kraft, aber voller Feinheiten.
Auf der Suche nach Abwechslung, habe ich verloren, sie hat immer gewonnen.
Alles in mir wurde durcheinandergebracht, als mein Körper ihren berührte.
Es ist besser so, dass sie gewonnen hat, zähl die Tage nicht umsonst.
Ihr Hunger geht auf meine Kosten, selbst ihr Magen knurrte.
Sie suchte nach Haaren im Essen.
Sie ist immer hinterhältig.
Sie war ständig darauf aus, dich reinzulegen.
Sie spann Lügen und Betrug und Gemeinheiten um dich.
Charakterlos und ohne Wurzeln.
Sie griff nur die Wurzel an.
Ich schneide und nähe.
Ich brenne und brenne.
Ich verrotte und verrotte.
Damit du durch meine Vergangenheit erleuchtet wirst.
Ich bin 24 Stunden am Tag wach.
Ich bin siegreich ohne meine Wünsche.
Ich bin immer 20, nie 19.
Aber ich bin müde von meiner Vergangenheit.
Guten Appetit, bitte sehr.
Aber dabei sind wir ganz schön auf die Schnauze gefallen.
Ein Auge auf die Hitze.
Ein Auge auf die Kälte und den Frost.
Zwei weitere Augen sind hinzugekommen, die hinter uns sind.
Mein Kopf schmerzt, meine Augen sind vom Weinen geschwollen.
Mein Gesicht ist zerbrochen, mein Körper gelb, mein Blick müde, mein Körper kalt.
Mein Gesicht ist zerbrochen, mein Körper gelb.
Ich wurde reingelegt.
Ich bin in einer schlechten Stimmung.
Ich, der ich nur Blumen gab,
bin wie eine Pusteblume gestorben.
Ich stehe auf der schwarzen Liste.
Sie wollen mich überhaupt nicht mehr.
Aber ich bin nicht der Mörder der Schmetterlinge.
Ich bin eine 20 im Nicht-Zerbrechen an Rissen.
Ich bin mit geschlossenen Augen wach.
Meine Worte hängen von meinen Schmerzen ab.
Ich verabscheue verschlossene Türen,
ich bin müde von diesen Leuten, weil sie so untätig sind.
Ich bin am Ende eines tiefen Brunnens, ein Platten mitten auf dem Weg der Wahrheit.
Ich bin jemand geworden, dessen Geschmack sich sehr von deinem unterscheidet.
Ich nehme das Gehirn ohne Umschweife ins Visier.
Denn ohne Scheck und Wechsel ist es für uns beide besser.
Ich bin stur und verrückt, ohne Mantel und ohne Zuhause, he!
Ich komme rappend und lässig, du musst nach Hause rennen.
Ich bin aufrecht und ehrlich, gut und besonders.
Ich habe losgelassen, selbst als sie meine Seele wollten.
Ich sitze ohne Umschweife auf der Spitze des Berges.
Ich sehe gut aus und alle Köpfe sind auf meine Musik fixiert, he!
Ruhig und müde, aber ein verdammter Löwe und groß.
Manchmal sanft, manchmal wild und heftig.
Meine Taten sind widersprüchlich, mein Verhalten auch.
Mal negativ, mal positiv und in den Schlagzeilen.
Plötzlich siehst du, wie meine Füße auf deinem Gesicht und deinen Kollegen landen.
Plötzlich siehst du, wie all deine Kraft und Gedanken gequält werden.
Plötzlich siehst du, dass ich geschlagen habe und gegangen bin und du mich vermisst.
Plötzlich siehst du, dass dir nur etwas angetan wurde, das ist alles, he!
Guten Appetit, meine Liebe, sag hinter meinem Rücken ruhig, dass ich krank bin.
Wenn du mehr willst, sag Bescheid, dann schenke ich dir ein.
Ich bin an den Schlauch angeschlossen, ununterbrochen, immer noch ohne Gang, aber schnell.
Also pass auf, dass du nicht an meinen Tisch stößt, denn ich habe ein Händchen für Schachzüge.
Obwohl die Figur des Richters immer noch nass ist.
Ich schlage hart zu, damit du nicht sagst, sie ist zufrieden, ich bin hirnlos und kopflos.
Sag nicht, es ist inszeniert.
Ich greife die Burg an.
Ich lasse nicht zu, dass sie so einfach verschluckt.
Als ob meine Herkunft Nazi wäre.
Meine Mutter ist sauer auf mich, also versuch nicht, stehen zu bleiben, hey.
Ich bin einer von denen, bei denen das Lächeln auf dem Gesicht erstarrt ist und sich immer wieder weitergibt.
Ich bin derjenige, der beschimpft wird, aber die Wahrheit sagt, weil seine Zunge Persisch ist.
Weil er unter all diesen der Besondere ist.
Ich weiß nicht, wie schlecht ich war, dass das mein Anteil ist.
Ich verstehe nicht, was mir im Vergleich zu anderen gefehlt hat.
Was habe ich getan, dass ich so schäbig und verboten wurde?
Warum bin ich so voller Hass und verärgert?
Warum trenne ich mich von meiner Mutter, trenne ich mich von deiner Schwester?
Warum dreht sich mein Kopf so?
Warum ist mein Schluchzen die Nahrung jeder Nacht, ich bin einsam geworden?
Warum fließen meine Tränen nicht und ich blinzle immer wieder?
Warum habe ich so viele Beziehungen?
Warum bin ich ziellos, ist das Paradies auf der anderen Seite, bin ich hier?
Warum bin ich trauriger als je zuvor, mein Kopf ist schwer?
Mein Kopf stößt gegen die Wand, immer wieder greife ich zur Zigarette.
Ich habe niemandes Recht verletzt, aber ich bin kränker als je zuvor.
Ich bin am Ende eines tiefen Brunnens, ein Platten mitten auf dem Weg der Wahrheit.
Ich bin jemand geworden, dessen Geschmack sich sehr von deinem unterscheidet.
Mit "Ich" in diesem Lied war der Iran gemeint!
Ich habe aus seiner Sicht gesprochen, nun, er hat keine Zunge.
Damit es kein Missverständnis gibt, denn ich bin kleiner als das.
Außerdem kann jeder ein "Ich" sein.
Jedes "Ich", das es selbst will.
Zum Beispiel liebe ich es, Häuser zu bauen.