Ena Agori

Εχθές το βράδυ ένα αγόρι
Στο δρόμο μόνο του περπάταγε
Και με σκυμμένο το κεφάλι
Στα χέρια την καρδιά του κράταγε
Μου λέει την είχα εγώ χαρίσει
Κάποτε που είχα αγαπήσει
Δίχως ποτέ να λογαριάσω
Πόσα μπορώ γι αυτήν να χάσω; Πάει καιρός που έχει ισώπαση
Γι αυτό την έχω εδώ ξεχάσει
Πάει καιρός που δε θυμάται
Πώς να χτυπά κι όλο φοβάται; Αν θέλεις, κράτησε την τώρα
Μες στα πολύχρωμά σου δώρα
Σε μια γωνιά βουβή θα μένει
Γιατί ότι αγάπησε πεθαίνει
Μα αν στο στήθος τη φορέσεις, ίσως και να τη ζωντανέψεις
Είπε και γύρισε να φύγει
Και την καρδιά του εκεί αφήνει
Πάει καιρός που έχει ισώπαση
Γι αυτό την έχω εδώ ξεχάσει
Πάει καιρός που δε θυμάται
Πώς να χτυπά κι όλο φοβάται; Πάει καιρός που έχει ισώπαση
Γι αυτό την έχω εδώ ξεχάσει
Πάει καιρός που δε θυμάται
Πώς να χτυπά κι όλο φοβάται; Εχθές το βράδυ ένα αγόρι
Στο δρόμο μόνο του περπάταγε
Και με σκυμμένο το κεφάλι
Στα χέρια την καρδιά του κράταγε