Geloofsbelijdenis

Het diepste van mijn ziel is zo lastig om over te praten,
dus huilt mijn pen hier op papier als krokodillentranen.
Beelden die vervagen, vlagen van tegenslagen.
Van al mijn levensjaren: weken die mij niet dagen.

Ben ten einde raad, lijd ik aan tunnelvisie?
Of zal ik het leven dopen tot een grote desillusie?
En ik blijf mijn muur zien, hemelshoog, geen rand.
Denk je mij te kennen? Ik bewaar die afstand.

Zie het als een afweermechanisme.
Volledig automatisch, omdat ik niemand meer wil missen.
Bekentenissen van dat masker achter de coulissen,
Prekend in doorlopende geloofsbelijdenissen.

En dat leidt mij naar het eind van mijn Latijn.
Ik zoek naar het licht in het duister dat mij bevrijdt.
Mij onderscheiden kan van de ketens van het verleden.
En mij kan bewijzen dat het leven ook kan geven.

En normaal relativeer ik, klinkt cliché, maar leer ik.
Van de fouten, maar het vertrouwen om te bouwen dat ontbeer ik.
Deze wereld is ook niet eerlijk, de balans is ver te zoeken.
Ik doe mijn stoelendans, zoek mijn kans, maar het blijft me vloeren.

En dat terwijl sommigen altijd al het voordeel hebben,
Sta ik als gewoonlijk aan het kortste end te trekken.
Voor een kleine jongen, met eindeloze dromen,
Is het zo verderfelijk om door het lot te zijn bedrogen.

En dan denk ik aan de mens,
Die de enige omgeving is van de medemens.
In een utopie krijgt iedereen zijn eigen zegenwens,
Maar de dystopie is waarheid, een memoire zonder happy end.

En dat maakt me zo verdrietig.
Remy op een afgezonderd dwaalpad, maakt me nietig.
Verslonden door gedachten, mijn handen vastgebonden.
Ik zie geen gidsend licht meer, om me heen wordt het donker.