Rampy - Köza перевод на немецкий

Rampy

Jesteśmy błyskiem wszystkich nienawistnych oczu
Jesteśmy światłem którego nie ma na końcu
Jesteśmy tym czego nie powiedziałeś ojcu
Oddechami oczyszczenia z przed chwili każdego mordu

Twój strach nie ma żadnej sublimacji
Żyjesz wśród upadłych
Jesteś odpadkami cudzych kłamstw (pusty żal)
Jedyne co pozostanie kiedy pozbawię się swoich imitacji
Oczy krwawią, zamknij
Gwoździe pod paznokcie teraz zagwiżdż
Martwe płody marzeń przebieram za śmieszne lalki
Gałki oczne w gardle
Minę drapią palce
Inność ludzi na ulicy składa się na klatkę
Diabły rwą zęby
Kurio-kuriozalne zło
Góry martwych postaci w mglistym przeczuciu jestem mgłą!

Nie wierzę, że mogę być czym innym!
Nie wierzę, że mogę być czym innym!
Nie wierzę, że mogę być czym innym!
Nie wierzę, że mogę być czym innym!
(Nie wierzę, że mogę być czym innym!)
(Nie wierzę, rozumiesz kurwa!?)

Nie byłeś tam gdzie nie byliśmy wcześniej
Mam tylko strach w samotności
Nie ma nic poza lękiem
Zepsułem sam wszystko co miałem w życiu za konieczne
Jest tylko jaźń i uwolnione z niej czas oraz przestrzeń
Połowiczne życie przez te wszystkie amnesie
Ciągle próbuje mi ktoś wmówić że ja wciąż jakiś jestem
Odliczam sekundy do kiedy poczuję ich bezsens
Świat stał się za trudny przez emocjonalne inwersje
Światła lamp czują to co ja także
Nie ma mnie, są tylko dysocjacje
Chciałbym chcieć a nie mogę chcieć jak chcę!
Nie widzę siebie a wciąż na siebie patrzę
Żadne z twoich pragnień nigdy nie było szczere
Żądasz tylko tego czego inni chcą od ciebie
Zdechł byś gdyby nie to że jeszcze coś powinieneś
Wszystkie twoje ideały są z kilkudziestu literek

Rampen

Wir sind das Funkeln aller hasserfüllten Augen
Wir sind das Licht, das am Ende nicht ist
Wir sind das, was du deinem Vater nicht gesagt hast
Atemzüge der Reinigung kurz vor jedem Mord

Deine Angst kennt keine Sublimation
Du lebst unter Gefallenen
Du bist der Abfall fremder Lügen (leere Reue)
Das Einzige, was bleibt, wenn ich mich meiner Imitationen entledige
Die Augen bluten, schließ sie
Nägel unter die Fingernägel, jetzt pfeif
Tote Föten von Träumen verkleide ich als lächerliche Puppen
Augäpfel im Hals
Finger kratzen das Gesicht
Die Andersartigkeit der Menschen auf der Straße bildet einen Käfig
Teufel reißen Zähne aus
Kurio-kurioses Böses
Berge toter Gestalten, in nebliger Vorahnung bin ich Nebel!

Ich glaube nicht, dass ich etwas anderes sein kann!
Ich glaube nicht, dass ich etwas anderes sein kann!
Ich glaube nicht, dass ich etwas anderes sein kann!
Ich glaube nicht, dass ich etwas anderes sein kann!
(Ich glaube nicht, dass ich etwas anderes sein kann!)
(Ich glaube nicht, verstehst du, verdammt!?)

Du warst nicht dort, wo wir nicht schon waren
Ich habe nur Angst in der Einsamkeit
Es gibt nichts außer Furcht
Ich selbst habe alles zerstört, was ich im Leben für notwendig hielt
Es gibt nur das Selbst und die daraus befreite Zeit und den Raum
Ein halbes Leben durch all diese Amnesien
Ständig versucht mir jemand einzureden, dass ich immer noch irgendwie bin
Ich zähle die Sekunden, bis ich ihre Sinnlosigkeit spüre
Die Welt ist zu schwierig geworden durch emotionale Inversionen
Die Lichter der Lampen fühlen, was auch ich fühle
Mich gibt es nicht, es gibt nur Dissoziationen
Ich möchte wollen, aber ich kann nicht wollen, wie ich will!
Ich sehe mich nicht und schaue mich doch ständig an
Keiner deiner Wünsche war jemals aufrichtig
Du verlangst nur das, was andere von dir wollen
Du wärst verreckt, wenn du nicht noch etwas schulden würdest
All deine Ideale bestehen aus ein paar Dutzend Buchstaben