Sargardan

از عذاب جاده خسته
نرسیده و رسیده
آهی از سر رسیدن نکشیده و کشیده
غم سرگردونیامو باتو صادقانه گفتم
اسمیکه اسم شبم بود باتو عاشقانه گفتم
من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم
تو تمومه طول جاده که افق برابرم بود
شوق تو راه توشه من
اسم تو همسفرم بود
من دل شیشه ای هرجا
پر شکستم که شکستم
زیر کوه بار غصه پر نشستم که نشستم
عشق تو از خا طرم برد که لطیفمو پیاده
تو رو فریاد زدمو باز خون شدم تو رگ جاده
من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم

نیزه ی نمباد شرجی وسط دشت تابستون
تازیانه های رگبار توی چله زمستون
نتونستن نتونستن کینه منو بگیرن
از من خسته ی خسته شوق رفتنو بگیرن
حالا که رسیدم اینجا پره قصه برا گفتن
پر نیاز تو برای آه کشیدنو شنفتن
تورو باخودم غریبه از غمم جدا میبینم
خودمو پر از ترانه تو رو بیصدا میبینم
کی صداتو داد به مهتاب
مهتابو کی برد از اینجا
اسمتو کی داد به خورشید
خورشیدو کی برد تو ابرا
با من رهیده از خود
یک ترانه همصدا شو
با من زنجیره این شب
همصدا شو و رها شو
من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم